Καστελόριζο, προ αεροδρομίου, προ Mediterraneo, προ διαγγέλματος Παπανδρέου

alt Μάης του 1985. Καστελόριζο. Μετρώ ανάποδα τις ημέρες για να τελειώσει αυτή η σχολική χρονιά. 

Μα τι νησί κι αυτό! Να μην έχει μια παραλία της προκοπής. Μου είπανε να πάω στο παλιό λιμανάκι, στο Μανδράκι. Και να 'μαι.  

Βότσαλα, βότσαλα κάθε μεγέθους. Πετάω παραπέρα τα μεγαλύτερα, απλώνω την πετσέτα μου. Το καλοκαίρι έρχεται γρήγορα εδώ, στα νότια.  Φέτος όμως, δεν το χαίρομαι! Με εκνευρίζει αυτή η αίσθηση του καλοκαιριού δίχως όλα τα άλλα που το συνοδεύουν. Κάθομαι! Κοιτώ τις απέναντι ακτές. Ελληνικές, μικρασιατικές, τούρκικες.... Δεν πέρασα απέναντι! Για ποιον λόγο να το κάνω; Μου είπαν ότι θα βρω φτηνά δερμάτινα, χρυσαφικά, ψωμί και φρούτα. Αδιαφορώ! Όσο για ένα δερμάτινο, φρόντισε να μου το προμηθεύει, σε καλή τιμή είναι αλήθεια, ο Γυαλλίνης, ο πιο καπάτσος λαθρέμπορος του νησιού. Λένε ότι το Κας, η αρχαία Αντίφυλλος, είναι μια ωραία μικρή πόλη με ένα καταπληκτικό παζάρι. Ίσως! Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι δυο φορές, που η ΕΡΤ πρόβαλε τις ταινίες του Γκιουνάι*, του Κούρδου ηθοποιού και σκηνοθέτη,  "Το κοπάδι" και "Ο δρόμος", οι απέναντι ακτές τυλίχθηκαν στο μαύρο σκοτάδι. Γενική συσκότιση! Ούτε φως, ούτε τηλεόραση.   Γκιουνάι.... ούτε από τις απέναντι ακτές. 

Ήταν δύσκολος ο χειμώνας. Όχι το κρύο! Τι κρύο να κάνει στο Καστελόριζο; Πιο δύσκολη ήταν η εβδομαδιαία ανακύκλωση των ίδιων γεγονότων.  Το καράβι από ερχόταν από τη Ρόδο, πάντα νύχτα. Ξαφνικά, όλο το νησί, βρισκόταν στο λιμάνι. Η σκάλα να κατεβαίνει, συνωστισμός, άλλοι να ανεβαίνουν άλλοι να κατεβαίνουν, όλοι κάτι να κρατάνε στα χέρια τους, ο σάκος του ταχυδρομείου, το δέμα με τα περιοδικά και τις εφημερίδες, τα τσουβάλια με το ψωμί, τα καφάσια με τις ντομάτες, το κουτί με τους "μπαμπάδες" για το καφέ, ζαχαροπλαστείο, τσοντάδικο της παραλίας, δίπλα το βίντσι να κατεβάζει τα πιο βαριά φορτία, κυρίως τις προμήθειες για το φυλάκιο του στρατού, το παλιό ΡΕΟ** να μαρσάρει για να μην σβήσει η μηχανή του, φωνές που ανταγωνίζονται τη βιασύνη της κατάστασης, πειράγματα από τους βαριεστημένους κατοίκους, που κατέβηκαν να περάσουν την ώρα τους, η δυνατή φωνή του λοστρόμου: "Τέλος!", η σκάλα ανεβαίνει, οι κάβοι λύνονται, το πλοίο ολόφωτο να χάνεται στο σκοτάδι, ησυχία ξανά...  

Το ίδιο βράδυ,βιντεοπροβολή κάποιας αμερικάνικης ταινίας, έπρεπε και ο τελευταίος θαμώνας, να πάρει τον "μπαμπά" του, ειδάλλως η  ταινία δεν έπαιζε..., δεύτερη προβολή για τους πιο ορεξάτους, η πονηρή, άντε ξανά οι "μπαμπάδες", οι περισσότεροι έμεναν μισοφαγωμένοι στο πιατάκι.

Την άλλη μέρα, πρωί πρωί για δουλειά, το μεσημέρι ψώνια, κάποιο περιοδικό, τις προμήθειες της εβδομάδας, το ταχυδρομείο. Καθημερινό μαγείρεμα, ευτυχώς τα είχαμε βρει σε αυτό οι δάσκαλοι, μοιράζοντας τις δουλειές ανάμεσα στο νεροχύτη και την κατσαρόλα. Την Παρασκευή, να περιμένεις στη σειρά για τηλέφωνο στο σπίτι μας, στο μετρητή να πέφτουν οι μονάδες, δυο κουβέντες, είμαι καλά, τι κάνετε εσείς, τι άλλα νέα... Το βράδυ, ρετσίνα, κουβέντα για την κουβέντα, τα κεφάλια ζαλίζονται, όλα μπερδεύονται στο μυαλό, το ντου που θα κάνουν κάποτε οι Τούρκοι, οι συνεχείς και σχεδιασμένες προκλήσεις τους, οι δικές μας, από τρέλα και μόνο απαντήσεις, το αθέατο λαθρεμπόριο, οι Κούρδοι που έφτασαν τα ξημερώματα κλέβοντας μια βάρκα, την οποία οι Τούρκοι αναζητούσαν την άλλη μέρα φτάνοντας ως την είσοδο του λιμανιού μας, η απουσία του παπά Γιώργη - τι περίπτωση και αυτός - , τώρα που πέθανε κάποια υπέργηρη, μοναχική Μαρία και μένει άταφη ήδη ήδη για τρεις ημέρες, το κρουαζιερόπλοιο που θα περάσει για την Κύπρο απ΄ τα νότια του νησιού και το "πλωτό" του λιμεναρχείου που θα παραλάβει απ΄αυτό τον παπά, η Μαύραινα με τη στεντόρεια, όλο πάθος φωνή και τις αθυροστομίες της, που μνημόνευε με καμάρι τον νεκρό πια, πολιτικό, συγγενή της, την κυρά της Ρω με τα αναπάντητα ερωτήματα για το πως αντέχεις για τόσα χρόνια τόση μοναξιά, την ευχάριστη στ' αυτιά μας φημολογία για τη ζωή της....

Η παρέα η ίδια. Εγώ, ο Μιχάλης, ο ταχυδρόμος, από την Κρήτη, του είχαν υποσχεθεί ότι θα είναι μόνο για μια πενταετία, ο Αναστάσης, νέος αξιωματικός της αστυνομίας, απ΄ αυτούς που η σοσιαλιστική κυβέρνηση διόρισε για να εκδημοκρατίσει το σώμα,  ο Βαγγελής εργολάβος κατά δήλωση του, από τη Ρόδο, ποτέ όμως δεν είδαμε κάποιο έργο του, ο γιατρός που εφημέρευε εκείνον τον μήνα στο νησί, αποσπασμένος από το Νοσοκομείο της Ρόδου και ο Κωστής, ο λοχαγός στο φυλάκιο, πάντα αυστηρός, ο οποίος όμως μετά το τρίτο ποτηράκι, έβγαζε τον καημό για τη νιόπαντρη γυναίκα του που είχε αφήσει πίσω σε κάποιο χωριό της Λαμίας. Και μετά όλα πάλι από την αρχή.

Προσπαθώ να βολευτώ στην πετσέτα μου. Τα βότσαλα όμως είναι ακανόνιστα και η άμμος απουσιάζει παντελώς! kastellorizo 3.jpgΤη θέση της έχει πάρει μια κόκκινη πούδρα. Ρίχνω μια ματιά στη θάλασσα, που μαλακά μαλακά σκάει μπροστά μου. Βότσαλα, βότσαλα, βότσαλα, όλων των μεγεθών και των χρωμάτων... και μαύροι, καφέ, κόκκινοι αχινοί παντού, κανένας διάδρομος δεν μου ανοίγεται για να μπω στο νερό και να αισθάνομαι ασφαλής. Το πείσμα μου φταίει, δεν μπορούσα να πιστέψω, ότι σε ολόκληρο νησί δεν υπάρχει μια παραλία της προκοπής. Όλοι απολάμβαναν το μπάνιο τους από την προβλήτα, μπροστά στον Ξενία, στην είσοδο του  λιμανιού... από εκεί βουτούν στο νερό, εκεί, πάνω στις τσιμεντένιες πλάκες απλώνουν τις πετσέτες τους, μιας και οι ελάχιστες σεζλόνγκ δεν επαρκούν για όλους.

Κοιτάζω γύρω μου. Στα δεξιά μου και μέχρι την πλάτη μου, ένα δασάκι. Αυτό το πράσινο είναι τελείως παράταιρο με το υπόλοιπο νησί. Στην άκρη, δίπλα στη θάλασσα, το νεκροταφείο. Τεράστιο σε σχέση με τον πληθυσμό του νησιού. Απ, την άκρη του προς το βορά, απλώνονται τρεις βραχονησίδες. Από κάποια ιδιοτροπία του ήλιου, στη δικιά μας φαίνεται καθαρά το εκκλησάκι του Άη Γιώργη, η κάθε λεπτομέρεια της, ενώ στις τούρκικες το γκρι χρώμα τις κάνει να φαίνονται όλο και πιο απόμακρες. Τα απέναντι παράλια, επιβλητικά, απειλητικά. Τόσο κοντά μα συγχρόνως και τόσο μακριά. Αριστερά, τα αρχοντικά που οι πόρτες τους, σίγουρα σε κάποια ιδιοτροπία του καιρού, θα βρέχονται απ΄ το κύμα. Κλειστά. Λένε ότι οι ελάχιστοι κάτοικοι που μένουν σήμερα στο νησί, δεν έχουν δική τους περιουσία εδώ. Ούτε σπίτι βέβαια. Ο ντόπιοι μετανάστευσαν κατά κύματα, μετά την πώληση του νησιού απ΄τους Γάλλους στους Ιταλούς***, στην Αυστραλία, στην Αθήνα, στη Ρόδο. Κάποιοι επισκέπτονται το νησί το καλοκαίρι, σε προχωρημένη ηλικία, συνταξιούχοι πια, έρχονται να αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά τη γη των προγόνων τους.

Η ιστορία έχει παράξενα τερτίπια. Κι αυτά κάποιοι φροντίζουν να τα καλύπτουν επιμελώς, λες και οι ψυχές των ανθρώπων θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να γαληνέψουν. Δεν έχω συναντήσει άλλο νησί με τόσα γκρεμισμένα σπίτια. Ένας μεγάλος σεισμός το '26, ο ανηλεής βομβαρδισμός απ΄τα γερμανικά στούκας το '43, το φευγιό των λίγω Κασρελοριζιών για να γλυτώσουν, η πυρκαγιά που έβαλαν οι Άγγλοι στα αρχοντόσπιτα το '46, για να καλύψουν την βάρβαρη λεηλασία τους, η ανικανότητα του ελληνικού κράτους να δημιουργήσει συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης στα μικρά νησιά μας, όλα αυτά, ίσως και άλλα, ευθύνονται γι΄ αυτήν την εικόνα. Κάποτε ήταν μια πόλη, πλούσια, με εμπορικό στόλο, με 12 χιλιάδες κατοίκους και σήμερα μόλις 300 κάτοικοι προσπαθούν να επιβιώσουν σ΄ αυτήν την άκρη της Ευρώπης...

kastelorizo.jpgΜπροστά μου, μια σειρά από ιστιοφόρα, το ένα μετά το άλλο, πλέουν προς τη Ρόδο, εκμεταλλευόμενα τους ευνοϊκούς ανέμους των στενών. Σε ένα τέτοιο ιστιοφόρο, δουλεύει ο Μετίν. Αρκετά μεγαλύτερος από εμάς, μια μέρα μας επισκέφθηκε στο σχολείο, μας συστήθηκε, με δυσκολία μπορέσαμε να συνεννοηθούμε, μιλούσε μόνο τούρκικα. Με χειρονομίας, με κάποιες λίγες λέξεις που ανασύραμε από αυτές που ακούγανε από τις γιαγιάδες μας και με πολλά σχέδια στον πίνακα μπορέσαμε τελικά να πούμε κάποια πράγματα. Δάσκαλος κι αυτός, ο οποίος όμως τα παράτησε, πριν μερικά χρόνια, για τον καλύτερο μισθό του απλού ναύτη, σε ένα ιστιοφόρο, που μεταφέρει Αμερικανούς τουρίστες από το  Κας στο Καστελόριζο. Μας επισκέφθηκε και πάλι μετά από 15 ημέρες. Μαζί του μας έφερε, μια σακούλα με κηπευτικά και φρέσκο ψωμί και έναν ντόπιο, που μιλούσε λίγα τούρκικα. Τα "είπαμε" καλύτερα αυτή τη φορά. Είπαμε για τις δυσκολίες του επαγγέλματος μας, για την οικονομική του ανέχεια, όταν δούλευε ως δάσκαλος, για τα δικά μας προβλήματα, που ως νέοι δάσκαλοι βρισκόμασταν σε έναν τέτοιο δύσκολο τόπο. Μετά από δύο ημέρες μας επισκέφθηκε ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος. Μας "διέταξε" να μην ξαναδεχθούμε  στο σχολείο τον Μετίν, διότι... μπορεί να είναι κατάσκοπος. Εξάλλου, δεν είχε δικαίωμα ως ναύτης ιστιοφόρου, να τριγυρνά στα στενά του οικισμού, παρά μόνο στην παραλιακή ζώνη, εκεί που αράζει το σκάφος του. Σίγουρα ειδοποιήθηκε και ο Μετίν, με κάποιον τρόπο, διότι δεν ξαναφάνηκε στο σχολείο. Όσο κι αν στίψαμε το μυαλό μας, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι χρήσιμη πληροφορία, θα μπορούσε να πάρει από εμάς, ο πρώην Τούρκος συνάδελφος.

Λίγες μέρες, προτού βρεθώ στο νησί, βρήκα έναν παλιό καθηγητή μου, στη Ρόδο. Ήμουν στενοχωρημένος. Μου λέει: "Δες το σαν ευκαιρία, να μείνεις λίγο μόνος, με τον εαυτό σου, δες το σαν άσκηση αυτογνωσίας!". Είμαι μόλις 22 χρόνων. Δεν έχω κάτι να πω με τον εαυτό μου. Αυτό που θέλω είναι να γεμίσω τη ψυχή μου με ζωή. Αυτή η ακινησία, τα ατελείωτα βράδια με τις άνευ σημασίας συζητήσεις, αυτές οι ακατανόητες ιστορίες που φτιάχνουν οι πολιτικοί, δεν με ενδιαφέρουν.  

Ψάχνω τη τσάντα μου, βγάζω τα Walkman, τοποθετώ την κασέτα που σήμερα μόλις έλαβα, από τη συμμαθήτρια μου, τη Μαρία, με τις τελευταίες επιτυχίες του αμερικάνικου μουσικού στερεώματος. Το πρώτο τραγούδι: Dance with me του Leonard Koen. Ρυθμικό, ανεξήγητα θλιμμένο. Το έβαλα και πάλι από την αρχή. Μου αρέσει! Dance me to the end of love... Με ποια; Είμαι μόνος! Σε μια υποτιθέμενη παραλία, με τον ήλιο να με καίει, απέναντι από το μικρασιατικό φόβητρο, στο τέρμα της πατρίδας μου..., δεν βλέπω την ώρα να φύγω απ΄ το νησί! 

* αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης στον Κούρδο αντικαθεστωτικό, με την ευκαιρία του πρόσφατου θανάτου του.

** στρατιωτικό όχημα μεταφοράς

*** το 1921




Είναι κουτό, γιατρέ... ή μήπως δεν είναι και τόσο;

-Είναι κουτό, γιατρέ, καταλαβαίνετε; Δεν ήλθα στον κόσμο για να κάνω ρεπορτάζ. Ίσως όμως ήλθα για να ζήσω με μια γυναίκα. Φυσικό δεν είναι; ( απόσπασμα απ'  την "Πανούκλα" του Αλμπέρτ Καμύ )

Είναι κουτό, γιατρέ μου, καταλαβαίνετε; Δεν ήλθα στον κόσμο για να διδάσκω, Ίσως όμως ήλθα για να ζήσω με έναν άντρα. Φυσικό δεν είναι; ( Κουβέντα της Δήμητρας, σε μια από τις ατελείωτες εκείνες συζητήσεις, κάποιας χειμωνιάτικης νύχτας, όταν μαζεύονται όλοι οι νεουπηρετούντες δημόσιοι υπάλληλοι, σε ένα από τα λιγοστά μπαράκια του νησιού και "σκαλίζουν" τη ζωή τους"


altΗ Δήμητρα μόλις είχε είχε επιστρέψει στο μικρό ξενοδοχείο από το σχολείο, στο οποίο τοποθετήθηκε για τη νέα χρονιά! Εκεί για μια φορά ακόμα υπέγραψε την πράξη παρουσίασης και ανάληψης στην υπηρεσία της, ο διευθυντής της ανακοίνωσε την τάξη που θα έχει, έκανε μια πρώτη γνωριμία με τους παρόντες συναδέλφους της, ρώτησε για τα διαθέσιμα διαμερίσματα στο νησί! 

Άνοιξε την μπαλκονόπορτα και μπροστά της αντίκρισε όλη τη μαγεία του έντονου μπλε της θάλασσας. Ο Σεπτέμβριος είχε περάσει πια στα μισά του, αλλά η ατμόσφαιρα μύριζε καλοκαίρι. Πήρε τα τσιγάρα της και χύθηκε στην πλαστική καρέκλα ακουμπώντας τα πόδια της στο κάγκελο του μπαλκονιού. Άναψε ένα τσιγάρο! 

Χαιρόταν, ναι χαιρόταν διότι θα είχε δουλειά για τους επόμενους εννέα μήνες. Και στα χρόνια αυτά, το να εργάζεται ένας νέος άνθρωπος εθεωρείτο, τουλάχιστον ως "τύχη αγαθή". Ένιωθε, όμως κουρασμένη! Τα τριάντα της... θα τα γιόρταζε τον  επόμενο μήνα. Η σημερινή ημέρα, επαναλαμβανόταν, για έβδομη φορά! Για έβδομη φορά, κάθε Σεπτέμβριο τα τελευταία χρόνια, μάθαινε την τοποθέτηση της, την άλλη μέρα φρόντιζε να είναι στη γραφεία της Διεύθυνσης του νομού, έκανε αίτηση τοποθέτησης, περίμενε την απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου, έπαιρνε ξανά τα πράγματα της, πήγαινε στο νέο της σχολείο, αναλάμβανε μια τάξη, γνώριζε νέους συναδέλφους, δενόταν με τους μαθητές της, με τους γονείς τους, τελείωνε η χρονιά, αποχαιρετούσε, πήγαινε στον ΟΑΕΔ, δηλωνόταν, χαιρόταν το καλοκαίρι της και από τον Σεπτέμβριο... πάλι από την αρχή. Μόνο που κάθε φορά ήταν και κάπου αλλού!

Την πρώτη φορά στην Αθήνα, την επόμενη στα Χανιά, την επόμενη πάλι Αθήνα, την επόμενη Χίο, την επόμενη Ξάνθη, την επόμενη Πειραιά και φέτος Κάρπαθο. 

 - Κάρπαθο; Μα πως αγάπη μου, μετά από τόσα χρόνια; Αυτό την ρώτησε μόνο ο Γιάννης, όταν το έμαθε. 

"Θα μπορούσε να το αποφύγω; Ναι, ίσως, αν έκανα διαφορετικά την αίτηση... μα τώρα πια δεν έχει καμιά σημασία."

Στο βάθος του ορίζοντα, φάνηκε μια λευκή κουκκίδα, η οποία όσο περνούσε ο χρόνος μεγάλωνε.  

"Αυτό πρέπει να είναι το καράβι από τη Ρόδο. Να έμενα στη Ρόδο! Θα ήταν καλύτερα; ποιος ξέρει;

Πρέπει να βγω να ψάξω για σπίτι. Άντε πάλι, κάθε χρόνο να στήνεις ένα νέο σπιτικό. Το γραφείο σου, το κρεβάτι σου, την κουζίνα σου, καθαριστικά και σκούπες, όλα από την αρχή.

Κι εκείνος ο Γιάννης! Όταν την αποχαιρετούσα στο αεροδρόμιο, στα μάτια του φαινόταν ολοκάθαρα το παράπονο. Έξι χρόνια είμαστε πια μαζί. Έξι χρόνια στο ίδιο μοτίβο! Καλοκαίρι μαζί οι δυο μας, κάθε μέρα και κάθε βράδυ. Μαζί ξυπνούσαμε, μαζί τρώγαμε, το απόγευμα όταν εκείνος γύριζε από τη δουλειά, μαζί ξενυχτούσαμε στα λιγοστά μπαράκια της πόλης μας, μαζί κάναμε διακοπές. Ήμαστε ευτυχισμένοι, ειδικά το πρωί, όταν ανοίγαμε τα μάτια μας και ο ένας πλησίαζε τον άλλο και τα φιλιά μας γίνονταν όλο και πιο παθιασμένα και τα σώματα μας σπάραζαν από την ένταση!"

 Με το που έμπαινε όμως ο Σεπτέμβριος, η Δήμητρα σκοτείνιαζε, κλεινόταν στις σκέψεις της για ώρες, χαμογελούσε στο Γιάννη συγκαταβατικά, όταν την αγκάλιαζε... μέχρι την ημέρα που ανακοινωνόταν η νέα της τοποθέτηση. Ανάμικτα τα συναισθήματα! Από τη μια χαρά, απ΄την άλλη ένα θόλωμα, μια σκοτούρα σκέπαζε το μυαλό της, σκέπαζε κάθε άλλη σκέψη της.

Εγκατάσταση στο νέο σχολείο και τόπο, νέες γνωριμίες, Χριστούγεννα και Πάσχα διακοπές και επιστροφή στον αγαπημένο της, επιστροφή στο σπίτι της, στους γονείς της.  Μα ήταν τόσο λίγες εκείνες οι ημέρες! Ο Γιάννης, την επισκεπτόταν μια δυο φορές τον χειμώνα, σίγουρα η μία ήταν εκεί γύρω στις Απόκριες!

Απόλυση τον Ιούνιο και πάλι ο κύκλος από την  αρχή!

"Η ζωή του αναπληρωτή, στα χρόνια του μνημονίου. Η ζωή μιας περιπλανώμενης δασκάλας, που για να διδάξει, για να έχει μια δουλειά, να μπορεί να ζει στοιχειωδώς με αξιοπρέπεια... έπρεπε να καλύπτει τα κενά της εκπαίδευσης σε διαφορετικό τόπο κάθε χρόνο. Μα αφού μας χρειάζονται, γιατί δεν μας διορίζουν μόνιμα; Ποιον εξυπηρετεί αυτή η τσιγγάνικη, νομαδική ζωή; Το κράτος; Μα είναι σαν να μας έδωσε και μια κατάρα μαζί με το πτυχίο μας: "Σε τόπο να μη στεριώσετε!!!". Πως να παντρευτώ, πως να κάνω οικογένεια, που να ανοίξω το σπιτικό μου;"

altΆναψε και δεύτερο τσιγάρο. Το καράβι είχε πια πλησιάσει το λιμάνι και έκανε τις τελευταίες μανούβρες για να δέσει. Ο κόσμος και τα αυτοκίνητα ήδη άρχισαν να μετακινούνται πιο κοντά στην προβλήτα. Ποιος νοιάζεται; Τι σημασία έχει ποιος φεύγει, που θα έλθει, ποιος θα μείνει, τι προϊόντα θα ξεφορτωθούν από ο πλοίο; Σε λίγο θα πρέπει να αρχίσω το ψάξιμο για το νέο μου σπίτι, αυτό της περιόδου 2016-17...

Στο τραπέζι ο κινητό της, αρχίζει να δονείται. Το πιάνει. Ο Γιάννης. Το αφήνει κάτω, το κοιτάζει μέχρι που σταματά. 

"Τι να του πω; Τι ν΄ακούσω απ΄αυτόν; Με αγαπά, ναι το καταλαβαίνω, αλλά που οδηγεί αυτή η σχέση. Τον αγαπώ; Ναι! Ίσως! Όταν είμαστε μαζί όλα είναι καλά. Μα αυτό είναι μόνο τρεις μήνες το χρόνο. Τους υπόλοιπους εννιά μήνες είμαι μόνη μου. Κι αν θέλω να δουλεύω, να έχω τα δικά μου χρήματα, να κάνω αυτό που αγαπώ, αυτό το οποίο σπούδασα... θα πρέπει να συνεχίσω στο ίδιο μοτίβο την ζωή μου... για πόσα χρόνια ακόμα; Και είμαι ήδη τριάντα. Θα ήθελα να κάνω τη δική μου οικογένεια! Θα το ήθελα αλήθεια; Ο Γιάννης και τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια, μου πρότεινε να παντρευτούμε. Όπως θα το ήθελα εγώ! Με όλους τους συγγενείς και τους φίλους μας, με μια λαμπρή δεξίωση, με την ορχήστρα εκείνη που διασκεδάσαμε μέχρι το πρωί, τότε στην παραλία της Χαλκίδας. Ή μόνοι μας, με λίγους φίλους μόνο, στην Παναγία τη Τουρλιανή στη Μήλο - εκείνο το ηλιοβασίλεμα ήταν η αιτία να ανταλλάξουμε όρκους αιώνας πίστης και αγάπης! Η πραγματικότητα όμως, η ζωή που μας επιβάλλουν, ξεφτίζει το καθετί στο οποίο πιστέψαμε; 

alt

Ναι, θέλω να κάνω οικογένεια αλλά πως; Εκείνος εκεί, μόνος του, με τη δουλειά του και εγώ κάθε χρόνο, σε κάποιον άλλο τόπο, σε κάποια άλλη γωνιά της Ελλάδας; Τι γάμος θα ήταν αυτός; Και πόσο θα μπορούσε να αντέξει; Κι αν έλθει και κάποιο παιδί; Εντάξει, τον πρώτο χρόνο σταματάς... αλλά τι γίνεται μετά;  Το αναγκάζεις κι αυτό, ακόμα δεν γεννήθηκε, να παίρνει το δρόμο για έναν τόπο διαφορετικό κάθε χρόνο, στο όνομα της ικανοποίησης των αναγκών της υπηρεσίας; Τι φταίει αυτό να υποχρεωθεί στη νομαδική ζωή. Θα ήθελε ένα σπιτικό με τον πατέρα  και τη μητέρα δίπλα του, με την αγάπη και δύο τους κάθε μέρα!

Και άντε να το υπομείνεις για ένα, δύο χρόνια μέχρι να μονιμοποιηθείς.. μα τέτοια προοπτική δεν υπάρχει. Το κράτος δεν διορίζει ακόμα κι αν οι ανάγκες του είναι δεδομένες. Άσε που μπορεί κάποια στιγμή να μας πει, ότι δεν μας χρειαζεται άλλο... θα πάρω από τους επιτυγχόντες, κάποιου διαγωνισμού του ΑΣΕΠ... Το κράτος δεν μας υπολογίζει ως ανθρώπους αλλά ως εργάτες, που η ανάγκη μας, και μόνο αυτή, μας κάνει να περιπλανόμαστε για χρόνια στην ίδια μας την πατρίδα."

Σηκώνει και πάλι το βλέμμα της προς ο λιμάνι. Τα λίγα φορτηγά και καμιά δεκαριά αυτοκίνητα είχαν κατέβει και διέσχιζαν αργά τον παραλιακό. Οι ταξιδιώτες του Σεπτέμβρη είχαν αποβιβαστεί! Η επιβίβαση των τουριστών και των οχημάτων είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Μια τούφα μαύρου καπνού από το φουγάρο του πλοίου έδινε το σήμα ότι, ετοιμαζόταν να σαλπάρει. 

"Ποιος φταίει; Τι κάναμε στραβά στη ζωή μας; Όλοι λένε ότι ότι φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου, το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.Ίσως και να έχουν δίκιο. Σίγουρα το πολιτικό σύστημα, αυτοί που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, αυτοί που διαμόρφωναν την κοινή γνώμη, αυτοί που συνωστίζονταν γύρω από τις εκάστοτε εξουσίες... αυτοί έχουν τη μεγαλύτερη, την καθοριστική ευθύνη, για την πορεία της χώρας μας. Σίγουρα κάτι έκαναν λάθος! Κάτι; Πολλά, πάρα πολλά! Ένας από τους πολιτικούς, που εξέθρεψε το προηγούμενο πολιτικό σύστημα, με τη σιγουριά αυτού που ψάχνει άλλοθι για τη συμβολή του στην επίπλαστη ευημερία των χρόνων προ της κρίσης, είπε το γνωστό "Όλοι μαζί τα φάγαμε..."! Τί έφαγαν οι γονείς μου; Μια ζωή στο χωράφι, και οι δυο τους, δούλευαν ώρες ατελείωτες κάτω από την κάψα του καλοκαιριού,  αγωνιούσαν όταν μαύριζε ο ουρανός και τα αστραπόβροντα πλησίαζαν προς τον κάμπο για την πολύτιμη γι' αυτούς παραγωγή τους.  Πήραν κάποιες επιδοτήσεις, ναι, αλλά αυτές ήταν που έλειψαν από το κράτος; Ίσα ίσα, ευρωπαϊκό χρήμα ήταν, που είτε τα κατανάλωσαν για να φτιάξουν τη ζωή τους είτε το κατέθεσαν στη τράπεζα για τα δύσκολα γεράματα τους, όπως έλεγαν. Έφτιαξαν το σπίτι τους, ξέφυγαν από μιζέρια, σπούδασαν το παιδί τους.  Δεν επένδυσαν τις επιδοτήσεις στη δουλειά τους! Για ποιο λόγο; Ένα παιδί είχαν, εμένα, να σπουδάσει ήθελε, και αυτοί με περηφάνεια έκαναν ότι μπορούσαν για να το βοηθήσουν να εκπληρώσει το όνειρο του. Δεν ήθελαν το παιδί τους να ταλαιπωρηθεί όπως αυτοί μέσα στη λάσπη, τη σκόνη, τη ζέστη, ...την  αγωνία του κάμπου! Πλήρωσαν φροντιστήρια, στις σπουδές μου δεν μου έλειψε τίποτα, ακόμα κι ένα μεταπτυχιακό που έκανα δι΄ αλληλογραφίας, αυτοί το πλήρωσαν. Πόσο μετανιώνω για κείνη την κουβέντα που κάποτε, στα πρώτα χρόνια της κρίσης, είπα στη μάνα μου. Τότε, γύρω στα 2011, όταν διαφαινόταν  ότι ο μόνιμος διορισμός μου, θα παρέμενε όνειρο για πολλά χρόνια. "Εσείς φταίτε, γιατί με σπουδάσατε! Ας με αφήνατε στο χωριό! Ας γινόμουν κομμώτρια! Τουλάχιστον θα έμενα κάπου μόνιμα, στο χωριό μου, ναι, θα ρίζωνα εδώ, κοντά σας. Τι με ωφέλησαν οι σπουδές; Για ποιον θα τρέχω, ρε μάνα, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας;"...  Μα τι έκαναν οι άνθρωποι; Το όνειρο μου να σπουδάσω, να γίνω δασκάλα, να βγάζω με αξιοπρέπεια το ψωμί μου, αυτό με βοήθησαν να εκπληρώσω! Το δικό μου όνειρο! Και ήταν υπερήφανοι που με βοήθησαν. "

Το τηλέφωνο άρχισε και πάλι να δονείται, πάνω στο τραπέζι. Ο Γιάννης καλούσε και πάλι. Το άφησε μέχρι που ησύχασε.

Σηκώθηκε. Το πλοίο, είχε πια απομακρυνθεί από το λιμάνι και ετοιμαζόταν να χαθεί πίσω από το βράχο που έκλεινε την μικρή πόλη, που θα γινόταν η νέα μου πατρίδα για φέτος. Έπιασε τα κλειδιά της, πήγε ως την πόρτα, σταμάτησε, γύρισε πίσω, άναψε ακόμα ένα τσιγάρο, ξανακάθισε στο μπαλκόνι, κάρφωσε το βλέμμα της στη θάλασσα που απλωνόταν μπροστά της, μέχρι εκεί που ο ορίζοντας την χώριζε απ΄τον ουρανό.

anapl_4.jpg " Και με τον Γιάννη, τι κάνω; Κουράστηκα! Τι κατάρα είναι αυτή; Μαζί, ευτυχισμένοι για ένα τρίμηνο, χώρια για τα υπόλοιπα τέσσερα. Ως πότε; Ως πότε; Κουράστηκα! Θέλω ένα σπίτι δικό μου, να ξέρω ότι κάθε πράγμα που αγοράζω, θα έχει μια μόνιμη θέση, για όλα τα υπόλοιπα χρόνια. Να ξέρω ότι το βράδυ, θα κάθομαι με τον άνθρωπο μου, θα βρίσκω εκεί τον άνθρωπο μου, δίπλα μου, μαζί μου! Κουράστηκα, απ ΄τα τόσα νέα ξεκινήματα, απ΄τις ατέλειωτες μοναχικές νύχτες του χειμώνα, δεν θέλω να  είμαι ο περιπλανώμενος Οδυσσέας, που εκείνος όμως, κάπου ήξερε ότι τον περίμενε το τέρμα, η λύτρωση. Κουράστηκα, να μην ξέρω πότε αυτό θα έχει ένα τέλος! "

Ένιωσε το κινητό της να δονείται και πάλι μέσα στη τσέπη της. Το έπιασε.

- Έλα ρε Γιάννη, τι θέλεις;

- Να δω τις κάνεις, Πως είσαι, αν τακτοποιήθηκες;

- ..............

-Έλα, πως είσαι; Με ακούς;

- Ναι... Καλά είμαι. Αρχίζω και πάλι απ΄ τη αρχή! Όλα από την αρχή και πάλι!

-Λέω να πάρω άδεια και να κατέβω για λίγες μέρες. Τι λες για την άλλη εβδομάδα;

- ...................

- Έλα, πότε να κατέβω, πότε είναι καλύτερα;

- Ποτέ Γιάννη, ποτέ δεν θα είναι καλύτερα! Να μην κατέβεις! Να μην κατέβεις: Δεν σε θέλω για λίγες μέρες μόνο......



Τα μωρά της Αθηνάς! Πάνος Ιωαννίδης

mora athinas.jpg

Αν σας έλεγαν ότι υπάρχει ένα ολοκληρωμένο ασφαλιστικό πακέτο, το οποίο το αγοράζετε μια φορά και αυτό σας εξασφαλίζει δουλειά, κατοικία, θέση πάρκιν, ψώνια πολιτιστικά αγαθά με έκπτωση... πως θα σας φαινόταν; Να πληρώνατε ένα ποσόν και στη συνέχεια να εξασφαλίζατε όλα τα παραπάνω. Σίγουρα, στη σημερινή οικονομική πραγματικότητα, θα θέλατε να μάθετε περισσότερα για ένα τέτοιο συμβόλαιο. Και πολλοί, θα έδιναν της οικονομίες μια ζωής, μαζί και το όποιο εφάπαξ, για να αγοράσουν ένα τέτοιο "πακέτο" στο παιδί τους.  

 Στο πρώτο μυθιστόρημα του Πάνου Ιωαννίδη, "Τα μωρά της Αθηνάς", τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα προσφερόμενα ασφαλιστικά συμβόλαια φαίνονται ότι είναι όπως περιγράφονται παραπάνω, αλλά στην πραγματικότητα ζητούν από τον υποψήφιο πελάτη, εκτός από το χρηματικό ποσό που θα καταβάλλουν να προσφέρουν μαζί και την ίδια τη ζωή τους, στους σκοπούς της εταιρίας που εμπορεύεται αυτό το προϊόν. Ο Δραμινός συγγραφέας, Πάνος Ιωαννίδης, οικοδομεί μια ιστορία, σε κάποια επαρχιακή πόλη της πατρίδας μας, όπου η τοπική, οικονομική και πολιτική εξουσία, αποφασίζει, εκμεταλλευόμενη τη σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση, να δημιουργήσει ένα πλέγμα σχέσεων μεταξύ αυτών και των συμπολιτών τους, που παραπέμπει στις κοινωνικές - οικονομικές δομές του Μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα δεν αγοράζουν ένα απλό ασφαλιστικό συμβόλαιο, αλλά εκχωρούν την ίδια τη ζωή τους, στους σκοπούς της Green Sea Network. Στην αρχή αυτοί που θα έχουν την "τύχη", να εξασφαλίσουν ένα τέτοιο συμβόλαιο, επιλέγονται από την ίδια την εταιρία, με σκοπό να είναι άτομα εμπιστοσύνης και να έχουν να προσφέρουν κάτι "χρήσιμο" στην εταιρία. Επιχειρήσεις που εντάσσονται στο δίκτυο της Green Sea Network για εξυγίανση..., οικοδομική εταιρία που προσφέρει έτοιμα διαμερίσματα..., η τοπική αλυσίδα supermarket..., ένας πολιτιστικός οργανισμός που αναζητά πόρους, μια ομάδα νέων ανθρώπων, που προσπαθεί να αντιταχθεί στους σκοπούς της εταιρίας, οι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες του τόπου, οι "σκιές" απ΄το παρελθόν... όλοι και όλα μπλέκονται, σε ένα γαϊτανάκι εξελίξεων που τελειώνουν με τραγικό τρόπο.

Το μυθιστόρημα ξεκινά με τον φόνο του εμπνευστή της Green Sea Network, επιφανούς οικονομικού παράγοντα και γόνο ισχυρού πολιτικού παράγοντα της πόλης, τον οποίο φόνο αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο πρόσφατα αφιχθείς στην πόλη, ιδιωτικός ντέτεκτιβ Πέτρος Ριβέρης. Η ιστορία εξελίσσεται με έναν διαφορετικό τρόπο, από αυτόν που έχουμε συνηθίσει. Στο πρώτο μέρος γίνεται μια παρουσίαση των εμπλεκόμενων προσώπων μέσα από τις επισκέψεις που πραγματοποιεί ο Ριβέρης, έξι μήνες μετά τον φόνο. Στο δεύτερο μέρος παρακολουθούμε τα γεγονότα, τα οποία εξελίσσονται λίγες μέρες, πριν τη δολοφονία, δίχως την εμπλοκή του ντέτεκτιβ. Και στο τρίτο μέρος, μέσα από μια καταιγιστική εξέλιξη των γεγονότων, αποκαλύπτεται η καλά κρυμμένη ιστορία που συνδέει τις οικογένειες των πρωταγωνιστών της ιστορίας με τον δολοφόνο. Όσο για το ποιος είναι ο δολοφόνος, αυτό θα αρχίσεις να το υποψιάζεσαι προς το τέλος του βιβλίου. 

Ο Ριβέρης με μεθοδικότητα, διαίσθηση, δίχως υπερβολές, αποκαλύπτει σιγά σιγά τα κρυμμένα σημάδια, που πληγώνουν την μικρή επαρχιακή πόλη της πατρίδας μας ( η οποία δεν κατονομάζεται ) και φτάνει στη λύση της υπόθεσης. Οι σκιές του παρελθόντος έρχονται στην επιφάνεια και η κατάληξη της ιστορίας είναι ακόμα τραγικότερη, από τον φόνο που διαλεύκανε ο Ριβέρης.   

Ο συγγραφέας, Πάνος Ιωαννίδης, χαρακτηρίζει το βιβλίο του ως ένα σύγχρονο noir μυθιστόρημα.

Είναι noir, μιας και η πραγματικότητα αυτή είναι σκοτεινή, πολλές φορές αδιέξοδη και όπως ο ίδιος ο συγγραφέας γράφει σε άρθρο του για το Μεσογειακό noir:    ".... Καθώς η ανάγνωση προχωρά, τα πλοκάμια της αφήγησης ξεκολλάνε από το μυστήριο και απλώνονται προς την κοινωνία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να δει τον εαυτό του και καταστάσεις τις οποίες έχει ζήσει, και όχι να περιοριστεί σε ένα καλοστημένο αλγεβρικό έγκλημα. ...  πρωταγωνιστής είναι ο χώρος και όχι οι άνθρωποι. " ( http://fractalart.gr/mesogeiako-noir-2/ ) 

Κι εδώ, στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, Τα μωρά της Αθηνάς, ο συγγραφέας είναι απόλυτα πιστός με τα παραπάνω, μιας και πολλές φορές, αναγνώριζα την πραγματικότητα των περιγραφών του, και ο χώρος μέσα στον οποίο διαδραματίζεται η όλη ιστορία  μου ήταν απόλυτα οικείος. 

Είναι σύγχρονο, διότι από τη μια όλη η υπόθεση διαδραματίζεται μέσα στη σημερινή οικονομικο-κοινωνική πραγματικότητα, που έχει διαμορφωθεί στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια της κρίσης και από την άλλη συνεχώς ανακαλύπτεις σκηνές σημερινές, καταστάσεις της "διπλανής πόρτας", όπου κάπου εκεί ανακαλύπτεις και τον εαυτό σου. Σε μια Ελλάδα, που ο συγγραφέας, ξεκάθαρρα θα έλεγα, εικονογραφεί τα αίτια της σημερινής της κατάστασης. 

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, που πολλές φορές μπλέκει στη σκέψη σου στη σημερινή πραγματικότητα, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σου ως το τέλος.

Κλείνοντας το βιβλίο, ένα ερώτημα στριφογύριζε στο μυαλό μου. άραγε ένα τέτοιο συμβόλαιο - έτοιμη δουλειά, σπίτι κλπ - θα το αγόραζα για το δικό μου παιδί; Ή, ένα τέτοιο συμβόλαιο θα ήθελα να είχα εγώ στο ξεκίνημα της ζωής μου;

Μου είναι αδύνατον να απαντήσω έτσι απλά, μόνο με ένα Ναι ή Όχι! 

livaditis_3 (1).jpg


Ένα καλοκαίρι Kitsch ( μπλοκοπαίχνιδο )

koritsi kits.jpgΤο παρακάτω κείμενο μου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΝΤΙ τεύχος 294, 1985.

Άλλα χρόνια, διαφορετική η ματιά από το σήμερα:

Μέσα σε μια χώρα, που στο κάθε της βήμα το kitsch κυριαρχεί, ανακάλυψα και το καλοκαίρι kitsch. ( Αλήθεια, τώρα αναθεματίζω  το ΑΝΤΙ, πολλά γεγονότα, ίσως όλη μας η ζωή να 'ναι ένα kitsch.)

Kitsch καλοκαίρι με:

Πάρτι δυτικού τύπου που καταλήγουν σε Γλυκερία ή παραδοσιακά πανηγύρια με κατάληξη τα "παπάκια". Γιορτή του εξοχικού αγίου, λειτουργία, άρτος, ύψωση της εικόνας, φαγητό, ασπασμός της εικόνας, το άσπρο παντελόνι που λερώθηκε από το κρασί. Το τοπικό καλοκαιρινό τουρνουά ποδοσφαίρου με τις τουαλέτες των αδιάφορων "δεσποινίδων" και την απορία: "γιατί δεν την πιάνει με τα χερια;". Η βόλτα στην ξαφνικά ζωντανή κωμόπολη μας, ο φραπέ στην καφετέρια, απ΄εδώ τα αγόρια απ΄εκεί τα κορίτσια. Η θέληση για διασκέδαση και η στυφή αυριανή γεύση απογοήτευσης.

 Η κάθε παραλία, η κασέτα των Doors στο μαγνητόφωνο, το αμερικανάκι που πετάει το φρίσμπι και το καμάκι που παίζει ρακέτες. Γύρω χιλιάδες άνθρωποι γελούν, τρέχουν, αγχώνονται, σκέπτονται κι εγώ με το "γουόκμαν" μόνος μου, τους διώχνω. Δεν κάθομαι και στον ήλιο. Η παλιά συμμαθητική παρέα με τις χίλιες αναμνήσεις και το συνεχώς συνεχόμενο ξεμάκρεμα. Η νέα φοιτητριούλα, που διηγείται τις τόσες καινούριες εμπειρίες της, για ώρες κι ας είναι ακόμα στην αρχή. Η αθλητική τσάντα που ανοίγει και βγάζεις έξω αντηλιακό, ρακέτες, μπαλάκι, πετσέτα, γυαλιά ηλίου, τσιγάρα, φωτιά, γουόκμαν, εφημερίδα, τις κασέτες του Lennon και του Νταλάρα, το βιβλίο του Μάρκες: "Η Αθώα Ερέντιρα", χτένα. Τα γυαλιά που εστιάζουν στο κορίτσι απέναντι, που φοβάται να βρέξει τα μαλλιά του στη θάλασσα. Το μπουκάλι της Coca Cola, που τα παιδάκι, το γεμίζει θάλασσα και πάλι από την αρχή, αφού το αδειάσει. Το άγχος των εξετάσεων του Σεπτέμβρη. Το μαύρισμα με αντηλιακό ή όχι. Τα άγνωστα πρόσωπα που θα μάθουμε ποια είναι. Ο κρυφός πόθος για το "παιδί" που δεν χορταίνει τη θάλασσα. Ο απόηχος των πρόσφατων εκλογών και η ένταση της φωνής. Οι παρέες που κατευθύνονται για δροσιστικό και τσιγάρο. Στο βάθος το λιμάνι, που το βράδυ μας διώχνει με την απαίσια μυρουδιά του.

Στο πάρτι του κολλητού, προς τιμήν της αγαπημένης του. Από νωρίς ετοιμασίες, τα ποτά, η μουσική, τα φωτορρυθμικά, προβλέψεις για το ποιες "γκόμενες" θα 'ρθουν. Νωρίς το βράδυ, αγωνία για την επιτυχία. Στις 10 φίσκα από τον κόσμο. Ο D.j. ιδρώνει να βρει τραγούδι κατάλληλο για αν συγκινήσει το κορίτσι, που έχει βάλει στο μάτι, ενώ δεκάδες ψωνισμένοι του ζητάνε από "μπλουζ" ως την κασέτα  Νο 2 της ντισκοτέκ "Στρόμπολι" του Ηρακλείου. Τελικά καταλήγει στο Relax. Τα κορίτσια του χωριού στην άκρη μαζεμένα, ψιλή κουβέντα και ερωτηματικά για το αν θα τις φλερτάρει κανείς. Τ΄αγόρια σνομπάρουν. Οι Αμερικανίδες ευδιάθετες, χωρίς αναστολές, προτιμούνται. Στις 12 θα μείνουν αυτές που δεν το  παίζουν νύφες. Κάπου όμως βρίσκω τον εαυτό μου ανικανοποίητο κι από αυτό το βράδυ, που το περίμενα τόσες μέρες. Στο τέλος πιάνω το πικάπ και τις κασέτες μου. Κλείνουν τα φώτα. Φεύγω!


Περί ηθικού πλεονεκτήματος...!!!

altΜεταξύ των άλλων πλεονεκτούσαν, έτσι μας έλεγαν, και στην ηθική τους. Δεν ήταν κλέφτες, δεν είχαν διασπαθίσει δημόσιο χρήμα, δεν τους κράταγε κανένας για να τους εκβιάσει.

Σωστά, ως κλέφτες κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ( τουλάχιστον μέχρι σήμερα )... για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, ακούγονται διάφορα αλλά συγρινόμενα με αυτά των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακόμα είναι πολύ λίγα... όσο για αν τους κρατά κανένας, μικρή πια σημασία έχει, τι χειρότερα μέτρα θα μπορούσε ελληνική κυβέρνηση να εισάγει από αυτά που θα ψηφιστούν αυτή την Κυριακή; ( ναι για το τριτο μνημόνιο λέω )!

Φτάνει όμως να μην έχεις βουτήξει το χέρι σου στο μέλι, για να υποστηρίζεις ότι εσύ και μόνο εσύ, έχεις το ¨ηθικό πλεονέκτημα" έναντι όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων;

Όχι βέβαια, διότι αν μιλαμε για ηθική, αυτή χάνεται και με το ψέμα! Κι αυτοί εδώ, είπαν πολλαααά ψέμματα! Εν γνώση τους! Μόνο και μόνο για να χαϊδέψουν τα αυτιά των ψηφοφόρων, μόνο και μόνο για να δώσουν ψεύτικες ελπίδες, μόνο και μόνο για να ανέλθουν στην εξουσία!

Είπε ο πρωθυπουργός: "Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα". Οι αυταπάτες στην πολιτική δεν επιτρέπονται, δεν πρέπει να υπάρχουν... σωστοί υπολογισμοί ή λάθος υπολογισμοί υπάρχουν, γνώση του γεωπολιτικού περιβάλλοντος και των διαφόρων συμφερόντων που περιστρέφονται γύρω σου υπάρχουν, όχι όμως αυταπάτες. Αδυνατώ να πιστέψω ότι ήταν τόσο αφελείς! Καιροσκόποι είναι, που πάντα αναζητούσαν τη διάλυση του άλλου μεγάλου κόμματος της κεντροαριστεράς και να πάρουν τη θέση του. 

Και συνεχίζουμε περί ηθικής με μερικά πρόσφατα παραδείγματα: 

Καρακώστα (βουλευτής Σύριζα) «Θα επιστρέψουν το ΕΚΑΣ αυτοί που δεν το δικαιούνται... Είναι παρά πολύς κόσμος που δεν δηλώνει τα πραγματικά του εισοδήματα και δεν το δικαιούνται... Καταλάβατε; Δεν το δικαιούνται...», όταν γνωρίζει ότι το ΕΚΑΣ κόβεται οριζοντίως και όχι επιλεκτικά.

Θεοπεφτάτου (βουλευτής Σύριζα) "επειδή δύσκολα συμβαίνει και να πίνεις πολύ και να καπνίζεις πολύ και να πηγαίνεις να πίνεις πολλούς καφέδες, δηλ. πρέπει να συμπίπτουν πάρα πολλά πράγματα για να επιβαρυνθεί σοβαρά ένα νοικοκυριό, και γι' αυτό μοιράστηκε" αγνοώντας ότι ο ΦΠΑ 24% είναι για όλους, η αύξηση στα καύσιμα μετακυλύει άλλες αυξήσεις σε όλα τα προϊόντα, ότι ..... άστο, ούτε απλά οικονομικά δεν ξέρουν οι έρμοι!

Τσίπρας ... Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο τότε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και σημερινός Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας απέστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, ζητώντας την απομάκρυνση του πρέσβη. Συγκεκριμένα, εφιστούσε την προσοχή στο «ευαίσθητο θέμα» που είχε προκύψει με τον πρέσβη στην Αθήνα, ζητώντας την παρέμβασή του Προέδρου διότι « ...μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά, τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα».   Ποια ανθρώπινα δικαιώματα;  η αριστερά ( λέμε τώρα ) να μην χάσει το τρένο της εξουσίας, 

όλα τα άλλα είναι για τους αφελείς!!!

Υ.Γ. Όλα αυτά που θα ψηφιστούν, αυτή την Κυριακή, είναι δυσβάσταχτα, δίοτι προστίθενται πάνω σε όλα εκείνα που επιβάρυναν την ελληνική οικονομία, όλα τα τελευταία χρόνια, δεν βοηθούν την ανάπτυξη της και καταδικάζουν τη χώρα μας στη μιζέρια! Σίγουρα, αν δεν έπαιζαν παιχνίδια... την άνοιξη του 15, δεν θα φτάναμε εδώ που είμαστε σήμερα! Και αυτοί προσπαθούν να μας κάνουν το μαυρο, άσπρο.. Και αυτό συνιστά ηθική, όχι όμως με πλεονέκτημα!!!!!





ΕΝΙΑΙΟΣ ΤΥΠΟΣ ΟΛΟΗΜΕΡΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ( κριτική - προτάσεις )

altΗ Υ.Α Φ12/657/70691/Δ1 / 26-4-2016 με θέμα:  Ωρολόγιο Πρόγραμμα Ενιαίου Τύπου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου για μια ακόμα φορά, επιβεβαιώνει την πάγια πολιτική του υπουργείου Παιδείας, να ανακοινώνει αλλαγές, σε χρόνο, που δεν λειτουργούν τα σχολεία. Επίσης για μια ακόμα φορά, δεν είδαμε οι αλλαγές να είναι προϊόν κάποιου διαφανούς διαλόγου ή και συναίνεσης. ( Ο διάλογος για την Παιδεία, που επιχειρέιται αυτήν την περίοδο δεν έχει καταλήξει σε συμπεράσματα, άρα αυτή η Υ.Α. δεν τον έλαβε υπόψη της - επίσημα τουλάχιστον ).

Το κυριότερο οι αλλαγές που επιχειρούνται, και οι οποίες είναι αρκετά σοβαρές, δεν είναι ενταγμένες σε κάποιο μακροπρόθεσμο εθνικό σχεδιασμό, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι θα εφαρμοστούν σε βάθος χρόνου. Η όποιες αλλαγές, στην εκπαίδευση χρειάζονται χρόνο και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων τους. Είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό. Οι αλλαγές στην Παιδεία να μην σχεδιάζονται με διαφάνεια, με συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων, κατόπιν κάποιας επιστημονικης αξιολόγησης. Αντίθετα, κάποιες επιτροπές ή μικρές ομάδες "δικών μας" συνεργατών, να επιβάλλουν αλλαγές, με κύριες παραμέτρους, τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν κάθε φορά. Τα τελευταία χρόνια είναι οι διαθέσιμες πιστώσεις από τα ΕΣΠΑ.

'Αποψη μου είναι, ότι πέρα από τα όποια θετικά υπάρχουν, το γενικό πνεύμα είναι, να καταφέρει να λειτουργήσει το σχολείο, με όσο το δυνατόν λιγότερους εκπαιδευτικούς. Μόνιμοι διορισμοί έχουν να γίνουν πολλά χρόνια, τα ΕΣΠΑ εξαντλούνται πρόωρα όπως φαίνεται, το κουαρτέτο δεν συναινεί σε νέους διορισμούς.

Είναι γεγονός ότι τη γενίκευση των σχολείων διευρυμένου ωραρίου, δεν την σηκώνουν πια τα δεδομένα της εθνικής μας οικονομίας. Έχω όμως την εντύπωση, ότι και σε αυτό το σχολείο, που προτείνει η παρούσα ΥΑ, πάλι το ίδιο θα γίνει. Όσο δεν γίνονται διορισμοί, τόσο τα προβλήματα της λειτουργίας των σχολέιων, θα διογκώνονται χρόνο με το χρόνο.

Θα προσπαθήσω να κάνω μια πρώτη κριτική σε αυτήν την Υ.Α. και να κάνω και κάποιες προτάσεις, σε ζητήματα, που θα πρέπει όπωσδήποτε να επανεξεταστούν . Έτσι:

Θετικά: 1. Καθιερώνεται ενιαίος τύπος Δημοτικού Σχολείου, για όλα τα σχολεία της χώρας.

             2. Υπάρχει ενιαίο πρόγραμμα για το σχολείο, το οποίο δεν διαχωρίζεται στα δύο, άλλο για το "κλασσικό" πρόγραμμα και άλλο για το ολοήμερο

             3. Η καθιέρωση εβδομαδιαίου 3ωρου Φυσικής Αγωγής, για όλες τις τάξεις. Σε μια χώρα, όπου έχουμε παγκοσμίως(!) τα πιο υπέρβαρα παιδιά, αυτό πέρα απ΄ την πρακτική του αξία, δίνει και ένα μύνημα στην ελληνική κοινωνία.

             4. Η καθιέρωση του μαθήματος των ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορίας - Επικοινωνίας ). Στην εποχή που τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία, χειρίζονται smartphones ή tablet, η σωστή διδασκαλία της χρήσης των νέων τεχνολογιών, θα πρέπει να γίνεται οργανωμένα και με πληρότητα από το σχολείο.

             5. Η δυνατότητα να υπάρχει πρόωρη αποχώρηση των μαθητών, όταν δεν συμπληρώνεται το πρόγραμμα με το απαραίτητο προσωπικό, με απόφαση του Δ/ντή Εκπαίδευσης και όχι του Περιφεριακού Δ/ντή, κατόπιν εισήγησης του Δ/ντή του Σχολείου, απλουστεύει την όλη διαδικασία, ώστε να μην καταπατούνται τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών που βρίσκονται στη θέση τους.  

 Αρνητικά: 1. Το σχολείο αυτό, και πάλι δεν είναι για όλους τους μαθητές, υποχρεωτικό. Μέχρι τις 1.15 θα βρίσκονται όλοι οι μαθητές στο σχολείο, από τις 1.15 ως τις 4μμ, μόνο οι μαθητές που έχουν δύο γονείς εργαζόμενους και αυτοί αιτούναι την παραμονή του παιδιού τους σε αυτό.

                   2. Η κατάργηση της πρωινή ζώνης, για μαθητές εργαζόμενων γονιών.

                   3. Η μείωση των ωρών ή η πλήρης κατάργηση του μαθήματος της Ελεύθερης Ζώνης. Είναι ένα μάθημα, το οποίο δίνει μια παιδαγωγική ελευθερία και στο δάσκαλο και στους μαθητές, αποδεσμέυοντας τους από το σφικτό αναλυτικό πρόγραμμα. Δίνει την ευκαιρία για διαθεματικές εργασίες, για εναλλακτικές παιδγωγικές και διδακτικές μεθόδους, για συμμετοχή σε προγράμματα, για δραστηριότητες τις οποίες δεν μπορούν να καλύψουν στα πλαίσια των τακτικών μαθημάτων. Προγράμματα, όπως Φιλαναγνωσίας, Υγιεινής διατροφής,  περιβαλλοντικής και πολιτιστικής εκπαίδευσης, δεν θα μπορούν πια να εφαρμοστούν, ειδικά στην Ε΄και Στ΄ τάξη. 

                  4. Η ανάθεση του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης, σε ειδικότητες, ειδικά στις μικρές τάξεις, θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Για παράδειγμα, τι θα γίνει αν την Ε.Ζ. στην Α΄ τάξη, την κάνει εκπαιδευτικός ΠΕ-07 ( Γερμανικών ) και μέσα στο μάθημα, περιλαμβάνει και στοιχεία από τη διδασκαλία της Γερμανικής; Το παιδί, που έρχεται στο σχολείο για να μάθει τη μητρική του γλώσσα, θα μαθαίνει συγχρόνως και Αγγλικά και Γερμανικά; 

Προτάσεις: 1. Για την εγγραφή ενός μαθητή στο ολοήμερο τμήμα να υπάρξει πρόβλεψη για τις μονογονεϊκές οικογένειες. Εκεί να είναι αρκετό, αν ο ένας γονιός είναι εργαζόμενος. Επίσης για άνεργους γονείς, για αυτοαπασχολούμενους ή αγρότες.

                    2. Να αναβαθμιστούν τα σχολικά εργαστήρια, διότι τα περισσότερα στηρίζονται σε λογισμικά τελείως ξεπερασμένα ή σε  hardware (υλικά ) πεπαλαιωμένα.

                    3. Να αναθεωρηθούν τα προγράμματα σπουδών, με τα κεφάλαια της ασφαλούς πλοήγησης, του τρόπου αξιολόγησης της έγκυρης πληροφορίας, των web2, της κοινωνική δικτύωση, των νεώτερων λογισμικών και των ελεύθερων λογισμικών.

                    4. Να μπορούν, οι δάσκαλοι, κάτοχοι πιστοποίησης Β΄ βαθμού, να διδάσκουν το μάθημα σε όλα τα σχολεία. Σίγουρα έχουν επιπλέον παιδαγωγική κατάρτηση, η οποία είναι αναγκαία για τη σωστή διδασκαλία στους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου.

                    5. Να υπάρξει πρόβλεψη, ώστε τα περιφερειακά και απομακρισμένα σχολεία του κάθε νομού, να καλύπτονται με προσωπικό κατά προτεραιότητα. Διότι, σε αντίθετη περίπτωση, σε αυτά τα σχολεία, κάποιες ειδικότητες δεν θα φτάσουν ποτέ ( σύνηθες φαινόμενο ).

                    6. Αν από κάποιον δάσκαλο -α, υπολείπονται λίγες ώρες για να καλύψει το διδακτικό του ωράριο ( κάτω από 10 ), αυτός να μην μετακινείται σε άλλο σχολείο ( ειδικά στις απομακρισμένες περιοχές ), αλλά να διαθέτει τις ώρες αυτές για ενισχυτική διδασκαλία. alt

Βέβαια και άλλα σίγουρα μπορούν μα ειπωθούν για αυτή την Υ.Α.  Νομίζω όμως ότι για τώρα αυτά αρκούν, Τα υπόλοιπα με την εφαρμογή της, την επόμενη σχολική χρονιά... καλά να είμαστε!



Ακριβή # Κασσιανή

Θα μου πει τώρα κάποιος, μέρες που είναι, εσύ συγκρίνεις την υμνωδό Κασσιανή... με την Ακριβή, που πουλούσε βότανα και ματζούνια και κυκλαμινα για ξελόγιασμα, στην κλειστή αγορά των Χανίων;

Ε! ναι!

Διότι αρνούμαι να πιστέψω, ότι η Κασσιανή, μια νέα, ευγενικής καταγωγής, στα χρόνια του Βυζαντίου, η οποία στάθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα Θεόφιλου ( το 830 μ.Χ. ), για να την επιλέξει ως μελλοντική σύζυγο του και βασίλισσα, αφού απορρίπτεται λόγω της γνωστής στιχομυθίας *, αποσύρεται ως μοναχή, γράφοντας  ύμνους, ως το τέλος της ζωής της.  Αρνούμαι να πιστέψω δηλαδή, ότι πίσω από την αναχώρηση της αυτή, δεν υπήρχαν, έστω κάποια μικρά ψήγματα, μιας πληγωμένης καρδιάς. Ένας κορυφαίος ύμνος της Μεγαλοβδομάδας, ο οποίος αποπνέει τέτοιο πάθος από τη μια και τόσο σφοδρή επιθυμία εξιλέωσης από την άλλη, δεν μπορεί, να μην έχει στοιχεία από το προσωπικό δράμα, της ίδιας της υμνωδού!

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, 

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα 
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου 
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη 
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας. 
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, 
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. 
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, 
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης. 
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, 
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· 
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, 
τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε. 
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, 
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; 
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος

                                                        Ο γνωστός ύμνος από μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου

Από την άλλη, Ακριβή, η οποία υπήρξε θύμα ξαφνικής εγκατάλειψης από τον αγαπημένο της, παρά τα "δεσίματα", που του είχε κάνει με τα μαγικά που γνώριζε. Και η οποία, εξακολούθησε στη ζωή της, να κάνει αυτό που γνώριζε καλύτερα... να πουλά βότανα και ματζούνια και να δίνει συμβουλές για ξεματιάσματα ή ερωτικά πιασίματα!

Από τη μια η Κασσιανή, η οποία επέλεξε το δύσκολο δρόμο της μοναχής, προσευχόμενη καθημερινά για λύτρωση και συγχώρεση, δίνοντας τον διαρκή αγώνα ενάντια στα ανθρώπινα πάθη και από την άλλη η Ακριβή... παραδομένη στη μοίρα της, συμβούλευε τους άλλους πως,  "μια σταλιά είναι η ζωή και δεν αξίζει λυπημένος να την ζήσεις" !!!!!

Στη σκεπαστή την αγορά μεσ' τα Χανιά

η Ακριβή είχε το ίδιο στέκι χρόνια

πουλούσε βότανα , ματζούνια , γιατρικά

και για ξελόγιασμα κυκλάμινο κολόνια.

Γιάτρευε πόνους του κορμιού η Ακριβή,

γιάτρευε πόνους της καρδιάς με παραισθήσεις

κι έλεγε σ'όλους μια σταλιά είναι η ζωή 

και δεν αξίζει λυπημένος να την ζήσεις .

Στην σκεπαστή την αγορά μεσ' τα Χανιά 

της Ακριβής ήμουν ο πιο καλός πελάτης 

πάντα ξεστράτιζα και πέρναγα από κει 

να τυλιχτώ στην μυρωδιά απ' τα μαλλιά της .

Κάποτε μου 'πε πως την τρώει ένας καημός 

γιατί αγάπησε με πάθος ένα ψέμα 

και καθισμένη στα σκαλιά της αγοράς 

κάπνιζε σέρτικα και κέρναγε και μένα . 

Έφυγε μου 'πε ξάφνικα ένα πρωί 

κι ας ήταν έρωτας σαν πέλαγο μεγάλος 

με μαγιοβότανα δέμενος και φιλί 

που σαν κι' αυτόν στον κόσμο δεν γεννήθηκε άλλος .

Στην σκεπαστή την αγορά μεσ' τα Χανιά

της Ακριβής ήμουν ο πιο καλός πελάτης 

μα όταν πέρασα απο κει κάποια βραδιά 

στην πόρτα έγραφε "ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΑΓΑΠΗΣ "

Δυο γυναίκες, σε δυο διαφορετικές εποχές, με διαφορετικές ιστορίες, με απόλυτα ανθρώπινη υπόσταση... οι οποίες όμως υπήρξαν θύματα ενός άνδρα, που η μοίρα έφερε στη ζωή τους.

* - Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα

 - Αλλά και διά γυναικός πηγάζει τά κρείττω

alt


Πρίγκιπας; νοσταλγία για μια άλλη εποχή...

Σίγουρα όλοι εμείς, οι παλαιότεροι, που μεγαλώσαμε ακούγοντας τις ροκ μπαλάντες των δεκαετιών 60-80, όσο κι αν αυτοχαρακτηριζόμαστε ως ροκάδες... η λαίλαπα της disco, δεν μας άφησε ανεπηρέαστους. Ο βασικός λόγος ήταν τα πάρτι, όπου κυριαρχούσαν οι disco επιτυχίες. Μα και οι ντίσκο της εποχής, που ήταν τα βασικά στέκια της διασκέδασης της νεολαίας.    Θυμάμαι τους σχολικούς χειμώνες, να ψάχνω με δυσκολία να βρω στο ραδιόφωνο την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη "Ποπ και Ροκ", και από τις 4 ως τις 5 το απόγευμα, να μένω κολλημένος πάνω από το ραδιόφωνο... Μαθαίναμε για όλες τις τελευταίες κυκλοφορίες, ακούγαμε αρκετά νωρίς, ίσως και από τους πρώτους τις επερχόμενες επιτυχίες και αν είχαμε και καλή λήψη γράφαμε και καμιά κασέτα.

Στην εκπομπή λοιπόν αυτή, πρωτάκουσα και τον Prince. Και από την αρχή, γύρω από τη μουσική του, άρχισαν οι διαμάχες. Είναι disco, είναι ροκάς; Το σίγουρο είναι ότι η μουσική του ξεχώριζε. Είχε την απήχηση της disco αλλά και disco δεν της έλεγες. Αλλά σίγουρα και ροκ δεν ήταν. Ήταν κάτι πέρα από αυτά, που σίγουρα ξεχώριζε. Πιο εγκεφαλικά από αυτά που λάνσαραν την ίδια εποχή η Madonna και ο M. Jackson, για μας που αμφισβητούσαμε την εύκολη μαζική κουλτούρα της pop(!)

Η αλήθεια βέβαια είναι, ότι και ο Prince, μέσα στο ίδιο σταρ σύστεμ ήταν. Και διαβάζοντας τώρα μια από τις πολλές βιογραφίες του, που κυκλοφόρησαν με το θάνατο του, το αντιλαμβάνεσαι αυτό πολύ καθαρά!

Από τα πολλά τραγούδια που έγραψε, εγώ σήμερα ξεχωρίζω το Nothing Compares 2 U' που τραγούδησε η Sinead O' Connor. Το τραγούδι ανέβηκε στην κορυφή των charts και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το 1990. Ακούστε το:

 

Τώρα το ίδιο τραγούδι να το τραγουδά ο ίδιος:


Οι συγκρίσεις δικές σας. 

ΥΓ: Αυτές τις μέρες, με τα επερχόμενα τρίτα και τέταρτα μνημόνια, με τις επερχόμενες αλλαγές στην Παιδεία υπό τις ευλογίες ενός τάχατες διαλόγου, με το θυμό των προσφύγων, που εγκλωβίστηκαν στην Πατρίδα μας και τις γελοία ευφυολογήματα των ακραίων συμπατριωτών μας, με την αγωνία της Ζωής να παραμείνει στο προσκήνιο (δες Πλεύση Ελευθερίας)... εγώ, μέρες που είναι, προτιμώ να ασχολούμαι με πιο απλά, ανώδυνα πράγματα.

Για όλα τα προηγούμενα, μπροστά μας τα έχουμε ακόμα! Αυτές τις μέρες... χαλαρά!!!!


Νόστος, δρόμος, καρδιά (blogame)

Νόστος = επιστροφή στην πατρίδα... και στο μυαλό μου αμέσως έρχεται ο Οδυσσέας, ο πολυμήχανος, ο οποίος ταξίδευε για δέκα ολόκληρα χρόνια μέχρι να επιστρέψει στην Ιθάκη του. Τι καημός κι αυτός! Έχασε τα πλοία του, τους άντρες του, όλα όσα όφειλε να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα... επιθυμώντας να δει, έστω για μια ελάχιστη στιγμή, τον καπνό από την καμινάδα του σπιτιού του... και μετά ας πέθαινε.  Η γυναίκα του η Πηνελόπη ( η πιστή ... ), σίγουρα κάποιο ρόλο θα είχε σε όλη αυτή τη σφοδρή επιθυμία της επιστροφής. 

alt

Οι περισσότεροι από εμάς σήμερα, κάπου έχουμε αφήσει, πίσω μας, μια πατρίδα. Είτε αυτήν που γεννηθήκαμε και παίξαμε όταν ήμαστε μικροί, είτε αυτή που μας ενώνει με τους συγγενείς - προγόνους  μας, είτε αυτή που μας θυμίζει ευτυχισμένες ημέρες όπου τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα μας πλήγωναν την καρδιά. Μια πατρίδα την οποία περπατήσαμε, ανεβήκαμε της πλαγιές της, ατενίσαμε πέρα μακριά τον ορίζοντα της ( ονειρευόμενοι το μέλλον μας ), ξαποστάσαμε σε μια βρυσούλα δίπλα σε κάποιο ξωκλήσι, βουτήξαμε στα νερά της το καλοκαίρι. Μια πατρίδα στην οποία ζήσαμε περιπλανώμενοι από κάποιο παραδοσιακό πανηγύρι σε κάποιο απόμερο μπαράκι με ένα ποτό στο χέρι, ζώντας, έτσι λέγαμε, όλο το πάθος και την κάψα του καλοκαιριού. 

 Και σήμερα η καρδιά μας είναι τόσο μπερδεμένη. Κάπου όλα αυτά έχουν ξεθωριάσει, έχουν γίνει τόσο μακρινά, τόσο δεύτερα, σαν να μην ήταν ποτέ στη ζωή μας... Λυπηρό ή ελπιδοφόρο; Δεν ξέρω!

Λυπηρό, να διαγράφεται η "σημασία" του παρελθόντος σου και όσα κουβάλησες μέσα σε αυτό;

Ελπιδοφόρο να αφήνεις πίσω κομμάτια της ζωή σου και να στέκεσαι περισσότερο στα τωρινά ή τα αυριανά;

Το σίγουρο πάντως είναι, ότι το δρόμο του Οδυσσέα, τον επικίνδυνο, τον μακρύ, το δύσβατο, τον περιπετειώδη, τον "άθλιο"... δεν θα τον έκανα ποτέ!

Ποτέ;

Κι αν σήμερα τον διαβαίνεις δίχως να το έχεις καταλάβει... και το τέλος του θα είναι εκεί, όπου η νοσταλγία σε ανύποπτο χρόνο, κτυπά τις άκρες της μνήμης σου με εικόνες, ήχους και γεύσεις;


Lila... Όταν τα μάτια της ψυχής είναι ανοιχτά....

Μια συγκινιτική ταινία μικρού μήκους, που μας δείχνει ότι ο καθένας μας, μπορεί να φτιάχνει πιο όμορφη την καθημερινότητα του, αν η αισιοδοξία και η χαρά για τη ζωή, γεμίζουν την ψυχή του!!!