Τα μωρά της Αθηνάς! Πάνος Ιωαννίδης

mora athinas.jpg

Αν σας έλεγαν ότι υπάρχει ένα ολοκληρωμένο ασφαλιστικό πακέτο, το οποίο το αγοράζετε μια φορά και αυτό σας εξασφαλίζει δουλειά, κατοικία, θέση πάρκιν, ψώνια πολιτιστικά αγαθά με έκπτωση... πως θα σας φαινόταν; Να πληρώνατε ένα ποσόν και στη συνέχεια να εξασφαλίζατε όλα τα παραπάνω. Σίγουρα, στη σημερινή οικονομική πραγματικότητα, θα θέλατε να μάθετε περισσότερα για ένα τέτοιο συμβόλαιο. Και πολλοί, θα έδιναν της οικονομίες μια ζωής, μαζί και το όποιο εφάπαξ, για να αγοράσουν ένα τέτοιο "πακέτο" στο παιδί τους.  

 Στο πρώτο μυθιστόρημα του Πάνου Ιωαννίδη, "Τα μωρά της Αθηνάς", τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα προσφερόμενα ασφαλιστικά συμβόλαια φαίνονται ότι είναι όπως περιγράφονται παραπάνω, αλλά στην πραγματικότητα ζητούν από τον υποψήφιο πελάτη, εκτός από το χρηματικό ποσό που θα καταβάλλουν να προσφέρουν μαζί και την ίδια τη ζωή τους, στους σκοπούς της εταιρίας που εμπορεύεται αυτό το προϊόν. Ο Δραμινός συγγραφέας, Πάνος Ιωαννίδης, οικοδομεί μια ιστορία, σε κάποια επαρχιακή πόλη της πατρίδας μας, όπου η τοπική, οικονομική και πολιτική εξουσία, αποφασίζει, εκμεταλλευόμενη τη σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση, να δημιουργήσει ένα πλέγμα σχέσεων μεταξύ αυτών και των συμπολιτών τους, που παραπέμπει στις κοινωνικές - οικονομικές δομές του Μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα δεν αγοράζουν ένα απλό ασφαλιστικό συμβόλαιο, αλλά εκχωρούν την ίδια τη ζωή τους, στους σκοπούς της Green Sea Network. Στην αρχή αυτοί που θα έχουν την "τύχη", να εξασφαλίσουν ένα τέτοιο συμβόλαιο, επιλέγονται από την ίδια την εταιρία, με σκοπό να είναι άτομα εμπιστοσύνης και να έχουν να προσφέρουν κάτι "χρήσιμο" στην εταιρία. Επιχειρήσεις που εντάσσονται στο δίκτυο της Green Sea Network για εξυγίανση..., οικοδομική εταιρία που προσφέρει έτοιμα διαμερίσματα..., η τοπική αλυσίδα supermarket..., ένας πολιτιστικός οργανισμός που αναζητά πόρους, μια ομάδα νέων ανθρώπων, που προσπαθεί να αντιταχθεί στους σκοπούς της εταιρίας, οι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες του τόπου, οι "σκιές" απ΄το παρελθόν... όλοι και όλα μπλέκονται, σε ένα γαϊτανάκι εξελίξεων που τελειώνουν με τραγικό τρόπο.

Το μυθιστόρημα ξεκινά με τον φόνο του εμπνευστή της Green Sea Network, επιφανούς οικονομικού παράγοντα και γόνο ισχυρού πολιτικού παράγοντα της πόλης, τον οποίο φόνο αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο πρόσφατα αφιχθείς στην πόλη, ιδιωτικός ντέτεκτιβ Πέτρος Ριβέρης. Η ιστορία εξελίσσεται με έναν διαφορετικό τρόπο, από αυτόν που έχουμε συνηθίσει. Στο πρώτο μέρος γίνεται μια παρουσίαση των εμπλεκόμενων προσώπων μέσα από τις επισκέψεις που πραγματοποιεί ο Ριβέρης, έξι μήνες μετά τον φόνο. Στο δεύτερο μέρος παρακολουθούμε τα γεγονότα, τα οποία εξελίσσονται λίγες μέρες, πριν τη δολοφονία, δίχως την εμπλοκή του ντέτεκτιβ. Και στο τρίτο μέρος, μέσα από μια καταιγιστική εξέλιξη των γεγονότων, αποκαλύπτεται η καλά κρυμμένη ιστορία που συνδέει τις οικογένειες των πρωταγωνιστών της ιστορίας με τον δολοφόνο. Όσο για το ποιος είναι ο δολοφόνος, αυτό θα αρχίσεις να το υποψιάζεσαι προς το τέλος του βιβλίου. 

Ο Ριβέρης με μεθοδικότητα, διαίσθηση, δίχως υπερβολές, αποκαλύπτει σιγά σιγά τα κρυμμένα σημάδια, που πληγώνουν την μικρή επαρχιακή πόλη της πατρίδας μας ( η οποία δεν κατονομάζεται ) και φτάνει στη λύση της υπόθεσης. Οι σκιές του παρελθόντος έρχονται στην επιφάνεια και η κατάληξη της ιστορίας είναι ακόμα τραγικότερη, από τον φόνο που διαλεύκανε ο Ριβέρης.   

Ο συγγραφέας, Πάνος Ιωαννίδης, χαρακτηρίζει το βιβλίο του ως ένα σύγχρονο noir μυθιστόρημα.

Είναι noir, μιας και η πραγματικότητα αυτή είναι σκοτεινή, πολλές φορές αδιέξοδη και όπως ο ίδιος ο συγγραφέας γράφει σε άρθρο του για το Μεσογειακό noir:    ".... Καθώς η ανάγνωση προχωρά, τα πλοκάμια της αφήγησης ξεκολλάνε από το μυστήριο και απλώνονται προς την κοινωνία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να δει τον εαυτό του και καταστάσεις τις οποίες έχει ζήσει, και όχι να περιοριστεί σε ένα καλοστημένο αλγεβρικό έγκλημα. ...  πρωταγωνιστής είναι ο χώρος και όχι οι άνθρωποι. " ( http://fractalart.gr/mesogeiako-noir-2/ ) 

Κι εδώ, στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, Τα μωρά της Αθηνάς, ο συγγραφέας είναι απόλυτα πιστός με τα παραπάνω, μιας και πολλές φορές, αναγνώριζα την πραγματικότητα των περιγραφών του, και ο χώρος μέσα στον οποίο διαδραματίζεται η όλη ιστορία  μου ήταν απόλυτα οικείος. 

Είναι σύγχρονο, διότι από τη μια όλη η υπόθεση διαδραματίζεται μέσα στη σημερινή οικονομικο-κοινωνική πραγματικότητα, που έχει διαμορφωθεί στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια της κρίσης και από την άλλη συνεχώς ανακαλύπτεις σκηνές σημερινές, καταστάσεις της "διπλανής πόρτας", όπου κάπου εκεί ανακαλύπτεις και τον εαυτό σου. Σε μια Ελλάδα, που ο συγγραφέας, ξεκάθαρρα θα έλεγα, εικονογραφεί τα αίτια της σημερινής της κατάστασης. 

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, που πολλές φορές μπλέκει στη σκέψη σου στη σημερινή πραγματικότητα, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σου ως το τέλος.

Κλείνοντας το βιβλίο, ένα ερώτημα στριφογύριζε στο μυαλό μου. άραγε ένα τέτοιο συμβόλαιο - έτοιμη δουλειά, σπίτι κλπ - θα το αγόραζα για το δικό μου παιδί; Ή, ένα τέτοιο συμβόλαιο θα ήθελα να είχα εγώ στο ξεκίνημα της ζωής μου;

Μου είναι αδύνατον να απαντήσω έτσι απλά, μόνο με ένα Ναι ή Όχι! 

livaditis_3 (1).jpg


Ένα καλοκαίρι Kitsch ( μπλοκοπαίχνιδο )

koritsi kits.jpgΤο παρακάτω κείμενο μου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΝΤΙ τεύχος 294, 1985.

Άλλα χρόνια, διαφορετική η ματιά από το σήμερα:

Μέσα σε μια χώρα, που στο κάθε της βήμα το kitsch κυριαρχεί, ανακάλυψα και το καλοκαίρι kitsch. ( Αλήθεια, τώρα αναθεματίζω  το ΑΝΤΙ, πολλά γεγονότα, ίσως όλη μας η ζωή να 'ναι ένα kitsch.)

Kitsch καλοκαίρι με:

Πάρτι δυτικού τύπου που καταλήγουν σε Γλυκερία ή παραδοσιακά πανηγύρια με κατάληξη τα "παπάκια". Γιορτή του εξοχικού αγίου, λειτουργία, άρτος, ύψωση της εικόνας, φαγητό, ασπασμός της εικόνας, το άσπρο παντελόνι που λερώθηκε από το κρασί. Το τοπικό καλοκαιρινό τουρνουά ποδοσφαίρου με τις τουαλέτες των αδιάφορων "δεσποινίδων" και την απορία: "γιατί δεν την πιάνει με τα χερια;". Η βόλτα στην ξαφνικά ζωντανή κωμόπολη μας, ο φραπέ στην καφετέρια, απ΄εδώ τα αγόρια απ΄εκεί τα κορίτσια. Η θέληση για διασκέδαση και η στυφή αυριανή γεύση απογοήτευσης.

 Η κάθε παραλία, η κασέτα των Doors στο μαγνητόφωνο, το αμερικανάκι που πετάει το φρίσμπι και το καμάκι που παίζει ρακέτες. Γύρω χιλιάδες άνθρωποι γελούν, τρέχουν, αγχώνονται, σκέπτονται κι εγώ με το "γουόκμαν" μόνος μου, τους διώχνω. Δεν κάθομαι και στον ήλιο. Η παλιά συμμαθητική παρέα με τις χίλιες αναμνήσεις και το συνεχώς συνεχόμενο ξεμάκρεμα. Η νέα φοιτητριούλα, που διηγείται τις τόσες καινούριες εμπειρίες της, για ώρες κι ας είναι ακόμα στην αρχή. Η αθλητική τσάντα που ανοίγει και βγάζεις έξω αντηλιακό, ρακέτες, μπαλάκι, πετσέτα, γυαλιά ηλίου, τσιγάρα, φωτιά, γουόκμαν, εφημερίδα, τις κασέτες του Lennon και του Νταλάρα, το βιβλίο του Μάρκες: "Η Αθώα Ερέντιρα", χτένα. Τα γυαλιά που εστιάζουν στο κορίτσι απέναντι, που φοβάται να βρέξει τα μαλλιά του στη θάλασσα. Το μπουκάλι της Coca Cola, που τα παιδάκι, το γεμίζει θάλασσα και πάλι από την αρχή, αφού το αδειάσει. Το άγχος των εξετάσεων του Σεπτέμβρη. Το μαύρισμα με αντηλιακό ή όχι. Τα άγνωστα πρόσωπα που θα μάθουμε ποια είναι. Ο κρυφός πόθος για το "παιδί" που δεν χορταίνει τη θάλασσα. Ο απόηχος των πρόσφατων εκλογών και η ένταση της φωνής. Οι παρέες που κατευθύνονται για δροσιστικό και τσιγάρο. Στο βάθος το λιμάνι, που το βράδυ μας διώχνει με την απαίσια μυρουδιά του.

Στο πάρτι του κολλητού, προς τιμήν της αγαπημένης του. Από νωρίς ετοιμασίες, τα ποτά, η μουσική, τα φωτορρυθμικά, προβλέψεις για το ποιες "γκόμενες" θα 'ρθουν. Νωρίς το βράδυ, αγωνία για την επιτυχία. Στις 10 φίσκα από τον κόσμο. Ο D.j. ιδρώνει να βρει τραγούδι κατάλληλο για αν συγκινήσει το κορίτσι, που έχει βάλει στο μάτι, ενώ δεκάδες ψωνισμένοι του ζητάνε από "μπλουζ" ως την κασέτα  Νο 2 της ντισκοτέκ "Στρόμπολι" του Ηρακλείου. Τελικά καταλήγει στο Relax. Τα κορίτσια του χωριού στην άκρη μαζεμένα, ψιλή κουβέντα και ερωτηματικά για το αν θα τις φλερτάρει κανείς. Τ΄αγόρια σνομπάρουν. Οι Αμερικανίδες ευδιάθετες, χωρίς αναστολές, προτιμούνται. Στις 12 θα μείνουν αυτές που δεν το  παίζουν νύφες. Κάπου όμως βρίσκω τον εαυτό μου ανικανοποίητο κι από αυτό το βράδυ, που το περίμενα τόσες μέρες. Στο τέλος πιάνω το πικάπ και τις κασέτες μου. Κλείνουν τα φώτα. Φεύγω!


Περί ηθικού πλεονεκτήματος...!!!

altΜεταξύ των άλλων πλεονεκτούσαν, έτσι μας έλεγαν, και στην ηθική τους. Δεν ήταν κλέφτες, δεν είχαν διασπαθίσει δημόσιο χρήμα, δεν τους κράταγε κανένας για να τους εκβιάσει.

Σωστά, ως κλέφτες κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ( τουλάχιστον μέχρι σήμερα )... για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, ακούγονται διάφορα αλλά συγρινόμενα με αυτά των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακόμα είναι πολύ λίγα... όσο για αν τους κρατά κανένας, μικρή πια σημασία έχει, τι χειρότερα μέτρα θα μπορούσε ελληνική κυβέρνηση να εισάγει από αυτά που θα ψηφιστούν αυτή την Κυριακή; ( ναι για το τριτο μνημόνιο λέω )!

Φτάνει όμως να μην έχεις βουτήξει το χέρι σου στο μέλι, για να υποστηρίζεις ότι εσύ και μόνο εσύ, έχεις το ¨ηθικό πλεονέκτημα" έναντι όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων;

Όχι βέβαια, διότι αν μιλαμε για ηθική, αυτή χάνεται και με το ψέμα! Κι αυτοί εδώ, είπαν πολλαααά ψέμματα! Εν γνώση τους! Μόνο και μόνο για να χαϊδέψουν τα αυτιά των ψηφοφόρων, μόνο και μόνο για να δώσουν ψεύτικες ελπίδες, μόνο και μόνο για να ανέλθουν στην εξουσία!

Είπε ο πρωθυπουργός: "Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα". Οι αυταπάτες στην πολιτική δεν επιτρέπονται, δεν πρέπει να υπάρχουν... σωστοί υπολογισμοί ή λάθος υπολογισμοί υπάρχουν, γνώση του γεωπολιτικού περιβάλλοντος και των διαφόρων συμφερόντων που περιστρέφονται γύρω σου υπάρχουν, όχι όμως αυταπάτες. Αδυνατώ να πιστέψω ότι ήταν τόσο αφελείς! Καιροσκόποι είναι, που πάντα αναζητούσαν τη διάλυση του άλλου μεγάλου κόμματος της κεντροαριστεράς και να πάρουν τη θέση του. 

Και συνεχίζουμε περί ηθικής με μερικά πρόσφατα παραδείγματα: 

Καρακώστα (βουλευτής Σύριζα) «Θα επιστρέψουν το ΕΚΑΣ αυτοί που δεν το δικαιούνται... Είναι παρά πολύς κόσμος που δεν δηλώνει τα πραγματικά του εισοδήματα και δεν το δικαιούνται... Καταλάβατε; Δεν το δικαιούνται...», όταν γνωρίζει ότι το ΕΚΑΣ κόβεται οριζοντίως και όχι επιλεκτικά.

Θεοπεφτάτου (βουλευτής Σύριζα) "επειδή δύσκολα συμβαίνει και να πίνεις πολύ και να καπνίζεις πολύ και να πηγαίνεις να πίνεις πολλούς καφέδες, δηλ. πρέπει να συμπίπτουν πάρα πολλά πράγματα για να επιβαρυνθεί σοβαρά ένα νοικοκυριό, και γι' αυτό μοιράστηκε" αγνοώντας ότι ο ΦΠΑ 24% είναι για όλους, η αύξηση στα καύσιμα μετακυλύει άλλες αυξήσεις σε όλα τα προϊόντα, ότι ..... άστο, ούτε απλά οικονομικά δεν ξέρουν οι έρμοι!

Τσίπρας ... Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο τότε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και σημερινός Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας απέστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, ζητώντας την απομάκρυνση του πρέσβη. Συγκεκριμένα, εφιστούσε την προσοχή στο «ευαίσθητο θέμα» που είχε προκύψει με τον πρέσβη στην Αθήνα, ζητώντας την παρέμβασή του Προέδρου διότι « ...μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά, τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα».   Ποια ανθρώπινα δικαιώματα;  η αριστερά ( λέμε τώρα ) να μην χάσει το τρένο της εξουσίας, 

όλα τα άλλα είναι για τους αφελείς!!!

Υ.Γ. Όλα αυτά που θα ψηφιστούν, αυτή την Κυριακή, είναι δυσβάσταχτα, δίοτι προστίθενται πάνω σε όλα εκείνα που επιβάρυναν την ελληνική οικονομία, όλα τα τελευταία χρόνια, δεν βοηθούν την ανάπτυξη της και καταδικάζουν τη χώρα μας στη μιζέρια! Σίγουρα, αν δεν έπαιζαν παιχνίδια... την άνοιξη του 15, δεν θα φτάναμε εδώ που είμαστε σήμερα! Και αυτοί προσπαθούν να μας κάνουν το μαυρο, άσπρο.. Και αυτό συνιστά ηθική, όχι όμως με πλεονέκτημα!!!!!





ΕΝΙΑΙΟΣ ΤΥΠΟΣ ΟΛΟΗΜΕΡΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ( κριτική - προτάσεις )

altΗ Υ.Α Φ12/657/70691/Δ1 / 26-4-2016 με θέμα:  Ωρολόγιο Πρόγραμμα Ενιαίου Τύπου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου για μια ακόμα φορά, επιβεβαιώνει την πάγια πολιτική του υπουργείου Παιδείας, να ανακοινώνει αλλαγές, σε χρόνο, που δεν λειτουργούν τα σχολεία. Επίσης για μια ακόμα φορά, δεν είδαμε οι αλλαγές να είναι προϊόν κάποιου διαφανούς διαλόγου ή και συναίνεσης. ( Ο διάλογος για την Παιδεία, που επιχειρέιται αυτήν την περίοδο δεν έχει καταλήξει σε συμπεράσματα, άρα αυτή η Υ.Α. δεν τον έλαβε υπόψη της - επίσημα τουλάχιστον ).

Το κυριότερο οι αλλαγές που επιχειρούνται, και οι οποίες είναι αρκετά σοβαρές, δεν είναι ενταγμένες σε κάποιο μακροπρόθεσμο εθνικό σχεδιασμό, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι θα εφαρμοστούν σε βάθος χρόνου. Η όποιες αλλαγές, στην εκπαίδευση χρειάζονται χρόνο και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων τους. Είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό. Οι αλλαγές στην Παιδεία να μην σχεδιάζονται με διαφάνεια, με συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων, κατόπιν κάποιας επιστημονικης αξιολόγησης. Αντίθετα, κάποιες επιτροπές ή μικρές ομάδες "δικών μας" συνεργατών, να επιβάλλουν αλλαγές, με κύριες παραμέτρους, τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν κάθε φορά. Τα τελευταία χρόνια είναι οι διαθέσιμες πιστώσεις από τα ΕΣΠΑ.

'Αποψη μου είναι, ότι πέρα από τα όποια θετικά υπάρχουν, το γενικό πνεύμα είναι, να καταφέρει να λειτουργήσει το σχολείο, με όσο το δυνατόν λιγότερους εκπαιδευτικούς. Μόνιμοι διορισμοί έχουν να γίνουν πολλά χρόνια, τα ΕΣΠΑ εξαντλούνται πρόωρα όπως φαίνεται, το κουαρτέτο δεν συναινεί σε νέους διορισμούς.

Είναι γεγονός ότι τη γενίκευση των σχολείων διευρυμένου ωραρίου, δεν την σηκώνουν πια τα δεδομένα της εθνικής μας οικονομίας. Έχω όμως την εντύπωση, ότι και σε αυτό το σχολείο, που προτείνει η παρούσα ΥΑ, πάλι το ίδιο θα γίνει. Όσο δεν γίνονται διορισμοί, τόσο τα προβλήματα της λειτουργίας των σχολέιων, θα διογκώνονται χρόνο με το χρόνο.

Θα προσπαθήσω να κάνω μια πρώτη κριτική σε αυτήν την Υ.Α. και να κάνω και κάποιες προτάσεις, σε ζητήματα, που θα πρέπει όπωσδήποτε να επανεξεταστούν . Έτσι:

Θετικά: 1. Καθιερώνεται ενιαίος τύπος Δημοτικού Σχολείου, για όλα τα σχολεία της χώρας.

             2. Υπάρχει ενιαίο πρόγραμμα για το σχολείο, το οποίο δεν διαχωρίζεται στα δύο, άλλο για το "κλασσικό" πρόγραμμα και άλλο για το ολοήμερο

             3. Η καθιέρωση εβδομαδιαίου 3ωρου Φυσικής Αγωγής, για όλες τις τάξεις. Σε μια χώρα, όπου έχουμε παγκοσμίως(!) τα πιο υπέρβαρα παιδιά, αυτό πέρα απ΄ την πρακτική του αξία, δίνει και ένα μύνημα στην ελληνική κοινωνία.

             4. Η καθιέρωση του μαθήματος των ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορίας - Επικοινωνίας ). Στην εποχή που τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία, χειρίζονται smartphones ή tablet, η σωστή διδασκαλία της χρήσης των νέων τεχνολογιών, θα πρέπει να γίνεται οργανωμένα και με πληρότητα από το σχολείο.

             5. Η δυνατότητα να υπάρχει πρόωρη αποχώρηση των μαθητών, όταν δεν συμπληρώνεται το πρόγραμμα με το απαραίτητο προσωπικό, με απόφαση του Δ/ντή Εκπαίδευσης και όχι του Περιφεριακού Δ/ντή, κατόπιν εισήγησης του Δ/ντή του Σχολείου, απλουστεύει την όλη διαδικασία, ώστε να μην καταπατούνται τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών που βρίσκονται στη θέση τους.  

 Αρνητικά: 1. Το σχολείο αυτό, και πάλι δεν είναι για όλους τους μαθητές, υποχρεωτικό. Μέχρι τις 1.15 θα βρίσκονται όλοι οι μαθητές στο σχολείο, από τις 1.15 ως τις 4μμ, μόνο οι μαθητές που έχουν δύο γονείς εργαζόμενους και αυτοί αιτούναι την παραμονή του παιδιού τους σε αυτό.

                   2. Η κατάργηση της πρωινή ζώνης, για μαθητές εργαζόμενων γονιών.

                   3. Η μείωση των ωρών ή η πλήρης κατάργηση του μαθήματος της Ελεύθερης Ζώνης. Είναι ένα μάθημα, το οποίο δίνει μια παιδαγωγική ελευθερία και στο δάσκαλο και στους μαθητές, αποδεσμέυοντας τους από το σφικτό αναλυτικό πρόγραμμα. Δίνει την ευκαιρία για διαθεματικές εργασίες, για εναλλακτικές παιδγωγικές και διδακτικές μεθόδους, για συμμετοχή σε προγράμματα, για δραστηριότητες τις οποίες δεν μπορούν να καλύψουν στα πλαίσια των τακτικών μαθημάτων. Προγράμματα, όπως Φιλαναγνωσίας, Υγιεινής διατροφής,  περιβαλλοντικής και πολιτιστικής εκπαίδευσης, δεν θα μπορούν πια να εφαρμοστούν, ειδικά στην Ε΄και Στ΄ τάξη. 

                  4. Η ανάθεση του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης, σε ειδικότητες, ειδικά στις μικρές τάξεις, θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Για παράδειγμα, τι θα γίνει αν την Ε.Ζ. στην Α΄ τάξη, την κάνει εκπαιδευτικός ΠΕ-07 ( Γερμανικών ) και μέσα στο μάθημα, περιλαμβάνει και στοιχεία από τη διδασκαλία της Γερμανικής; Το παιδί, που έρχεται στο σχολείο για να μάθει τη μητρική του γλώσσα, θα μαθαίνει συγχρόνως και Αγγλικά και Γερμανικά; 

Προτάσεις: 1. Για την εγγραφή ενός μαθητή στο ολοήμερο τμήμα να υπάρξει πρόβλεψη για τις μονογονεϊκές οικογένειες. Εκεί να είναι αρκετό, αν ο ένας γονιός είναι εργαζόμενος. Επίσης για άνεργους γονείς, για αυτοαπασχολούμενους ή αγρότες.

                    2. Να αναβαθμιστούν τα σχολικά εργαστήρια, διότι τα περισσότερα στηρίζονται σε λογισμικά τελείως ξεπερασμένα ή σε  hardware (υλικά ) πεπαλαιωμένα.

                    3. Να αναθεωρηθούν τα προγράμματα σπουδών, με τα κεφάλαια της ασφαλούς πλοήγησης, του τρόπου αξιολόγησης της έγκυρης πληροφορίας, των web2, της κοινωνική δικτύωση, των νεώτερων λογισμικών και των ελεύθερων λογισμικών.

                    4. Να μπορούν, οι δάσκαλοι, κάτοχοι πιστοποίησης Β΄ βαθμού, να διδάσκουν το μάθημα σε όλα τα σχολεία. Σίγουρα έχουν επιπλέον παιδαγωγική κατάρτηση, η οποία είναι αναγκαία για τη σωστή διδασκαλία στους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου.

                    5. Να υπάρξει πρόβλεψη, ώστε τα περιφερειακά και απομακρισμένα σχολεία του κάθε νομού, να καλύπτονται με προσωπικό κατά προτεραιότητα. Διότι, σε αντίθετη περίπτωση, σε αυτά τα σχολεία, κάποιες ειδικότητες δεν θα φτάσουν ποτέ ( σύνηθες φαινόμενο ).

                    6. Αν από κάποιον δάσκαλο -α, υπολείπονται λίγες ώρες για να καλύψει το διδακτικό του ωράριο ( κάτω από 10 ), αυτός να μην μετακινείται σε άλλο σχολείο ( ειδικά στις απομακρισμένες περιοχές ), αλλά να διαθέτει τις ώρες αυτές για ενισχυτική διδασκαλία. alt

Βέβαια και άλλα σίγουρα μπορούν μα ειπωθούν για αυτή την Υ.Α.  Νομίζω όμως ότι για τώρα αυτά αρκούν, Τα υπόλοιπα με την εφαρμογή της, την επόμενη σχολική χρονιά... καλά να είμαστε!



Ακριβή # Κασσιανή

Θα μου πει τώρα κάποιος, μέρες που είναι, εσύ συγκρίνεις την υμνωδό Κασσιανή... με την Ακριβή, που πουλούσε βότανα και ματζούνια και κυκλαμινα για ξελόγιασμα, στην κλειστή αγορά των Χανίων;

Ε! ναι!

Διότι αρνούμαι να πιστέψω, ότι η Κασσιανή, μια νέα, ευγενικής καταγωγής, στα χρόνια του Βυζαντίου, η οποία στάθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα Θεόφιλου ( το 830 μ.Χ. ), για να την επιλέξει ως μελλοντική σύζυγο του και βασίλισσα, αφού απορρίπτεται λόγω της γνωστής στιχομυθίας *, αποσύρεται ως μοναχή, γράφοντας  ύμνους, ως το τέλος της ζωής της.  Αρνούμαι να πιστέψω δηλαδή, ότι πίσω από την αναχώρηση της αυτή, δεν υπήρχαν, έστω κάποια μικρά ψήγματα, μιας πληγωμένης καρδιάς. Ένας κορυφαίος ύμνος της Μεγαλοβδομάδας, ο οποίος αποπνέει τέτοιο πάθος από τη μια και τόσο σφοδρή επιθυμία εξιλέωσης από την άλλη, δεν μπορεί, να μην έχει στοιχεία από το προσωπικό δράμα, της ίδιας της υμνωδού!

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, 

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα 
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου 
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη 
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας. 
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, 
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. 
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, 
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης. 
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, 
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· 
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, 
τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε. 
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, 
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; 
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος

                                                        Ο γνωστός ύμνος από μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου

Από την άλλη, Ακριβή, η οποία υπήρξε θύμα ξαφνικής εγκατάλειψης από τον αγαπημένο της, παρά τα "δεσίματα", που του είχε κάνει με τα μαγικά που γνώριζε. Και η οποία, εξακολούθησε στη ζωή της, να κάνει αυτό που γνώριζε καλύτερα... να πουλά βότανα και ματζούνια και να δίνει συμβουλές για ξεματιάσματα ή ερωτικά πιασίματα!

Από τη μια η Κασσιανή, η οποία επέλεξε το δύσκολο δρόμο της μοναχής, προσευχόμενη καθημερινά για λύτρωση και συγχώρεση, δίνοντας τον διαρκή αγώνα ενάντια στα ανθρώπινα πάθη και από την άλλη η Ακριβή... παραδομένη στη μοίρα της, συμβούλευε τους άλλους πως,  "μια σταλιά είναι η ζωή και δεν αξίζει λυπημένος να την ζήσεις" !!!!!

Στη σκεπαστή την αγορά μεσ' τα Χανιά

η Ακριβή είχε το ίδιο στέκι χρόνια

πουλούσε βότανα , ματζούνια , γιατρικά

και για ξελόγιασμα κυκλάμινο κολόνια.

Γιάτρευε πόνους του κορμιού η Ακριβή,

γιάτρευε πόνους της καρδιάς με παραισθήσεις

κι έλεγε σ'όλους μια σταλιά είναι η ζωή 

και δεν αξίζει λυπημένος να την ζήσεις .

Στην σκεπαστή την αγορά μεσ' τα Χανιά 

της Ακριβής ήμουν ο πιο καλός πελάτης 

πάντα ξεστράτιζα και πέρναγα από κει 

να τυλιχτώ στην μυρωδιά απ' τα μαλλιά της .

Κάποτε μου 'πε πως την τρώει ένας καημός 

γιατί αγάπησε με πάθος ένα ψέμα 

και καθισμένη στα σκαλιά της αγοράς 

κάπνιζε σέρτικα και κέρναγε και μένα . 

Έφυγε μου 'πε ξάφνικα ένα πρωί 

κι ας ήταν έρωτας σαν πέλαγο μεγάλος 

με μαγιοβότανα δέμενος και φιλί 

που σαν κι' αυτόν στον κόσμο δεν γεννήθηκε άλλος .

Στην σκεπαστή την αγορά μεσ' τα Χανιά

της Ακριβής ήμουν ο πιο καλός πελάτης 

μα όταν πέρασα απο κει κάποια βραδιά 

στην πόρτα έγραφε "ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΑΓΑΠΗΣ "

Δυο γυναίκες, σε δυο διαφορετικές εποχές, με διαφορετικές ιστορίες, με απόλυτα ανθρώπινη υπόσταση... οι οποίες όμως υπήρξαν θύματα ενός άνδρα, που η μοίρα έφερε στη ζωή τους.

* - Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα

 - Αλλά και διά γυναικός πηγάζει τά κρείττω

alt


Πρίγκιπας; νοσταλγία για μια άλλη εποχή...

Σίγουρα όλοι εμείς, οι παλαιότεροι, που μεγαλώσαμε ακούγοντας τις ροκ μπαλάντες των δεκαετιών 60-80, όσο κι αν αυτοχαρακτηριζόμαστε ως ροκάδες... η λαίλαπα της disco, δεν μας άφησε ανεπηρέαστους. Ο βασικός λόγος ήταν τα πάρτι, όπου κυριαρχούσαν οι disco επιτυχίες. Μα και οι ντίσκο της εποχής, που ήταν τα βασικά στέκια της διασκέδασης της νεολαίας.    Θυμάμαι τους σχολικούς χειμώνες, να ψάχνω με δυσκολία να βρω στο ραδιόφωνο την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη "Ποπ και Ροκ", και από τις 4 ως τις 5 το απόγευμα, να μένω κολλημένος πάνω από το ραδιόφωνο... Μαθαίναμε για όλες τις τελευταίες κυκλοφορίες, ακούγαμε αρκετά νωρίς, ίσως και από τους πρώτους τις επερχόμενες επιτυχίες και αν είχαμε και καλή λήψη γράφαμε και καμιά κασέτα.

Στην εκπομπή λοιπόν αυτή, πρωτάκουσα και τον Prince. Και από την αρχή, γύρω από τη μουσική του, άρχισαν οι διαμάχες. Είναι disco, είναι ροκάς; Το σίγουρο είναι ότι η μουσική του ξεχώριζε. Είχε την απήχηση της disco αλλά και disco δεν της έλεγες. Αλλά σίγουρα και ροκ δεν ήταν. Ήταν κάτι πέρα από αυτά, που σίγουρα ξεχώριζε. Πιο εγκεφαλικά από αυτά που λάνσαραν την ίδια εποχή η Madonna και ο M. Jackson, για μας που αμφισβητούσαμε την εύκολη μαζική κουλτούρα της pop(!)

Η αλήθεια βέβαια είναι, ότι και ο Prince, μέσα στο ίδιο σταρ σύστεμ ήταν. Και διαβάζοντας τώρα μια από τις πολλές βιογραφίες του, που κυκλοφόρησαν με το θάνατο του, το αντιλαμβάνεσαι αυτό πολύ καθαρά!

Από τα πολλά τραγούδια που έγραψε, εγώ σήμερα ξεχωρίζω το Nothing Compares 2 U' που τραγούδησε η Sinead O' Connor. Το τραγούδι ανέβηκε στην κορυφή των charts και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το 1990. Ακούστε το:

 

Τώρα το ίδιο τραγούδι να το τραγουδά ο ίδιος:


Οι συγκρίσεις δικές σας. 

ΥΓ: Αυτές τις μέρες, με τα επερχόμενα τρίτα και τέταρτα μνημόνια, με τις επερχόμενες αλλαγές στην Παιδεία υπό τις ευλογίες ενός τάχατες διαλόγου, με το θυμό των προσφύγων, που εγκλωβίστηκαν στην Πατρίδα μας και τις γελοία ευφυολογήματα των ακραίων συμπατριωτών μας, με την αγωνία της Ζωής να παραμείνει στο προσκήνιο (δες Πλεύση Ελευθερίας)... εγώ, μέρες που είναι, προτιμώ να ασχολούμαι με πιο απλά, ανώδυνα πράγματα.

Για όλα τα προηγούμενα, μπροστά μας τα έχουμε ακόμα! Αυτές τις μέρες... χαλαρά!!!!


Νόστος, δρόμος, καρδιά (blogame)

Νόστος = επιστροφή στην πατρίδα... και στο μυαλό μου αμέσως έρχεται ο Οδυσσέας, ο πολυμήχανος, ο οποίος ταξίδευε για δέκα ολόκληρα χρόνια μέχρι να επιστρέψει στην Ιθάκη του. Τι καημός κι αυτός! Έχασε τα πλοία του, τους άντρες του, όλα όσα όφειλε να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα... επιθυμώντας να δει, έστω για μια ελάχιστη στιγμή, τον καπνό από την καμινάδα του σπιτιού του... και μετά ας πέθαινε.  Η γυναίκα του η Πηνελόπη ( η πιστή ... ), σίγουρα κάποιο ρόλο θα είχε σε όλη αυτή τη σφοδρή επιθυμία της επιστροφής. 

alt

Οι περισσότεροι από εμάς σήμερα, κάπου έχουμε αφήσει, πίσω μας, μια πατρίδα. Είτε αυτήν που γεννηθήκαμε και παίξαμε όταν ήμαστε μικροί, είτε αυτή που μας ενώνει με τους συγγενείς - προγόνους  μας, είτε αυτή που μας θυμίζει ευτυχισμένες ημέρες όπου τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα μας πλήγωναν την καρδιά. Μια πατρίδα την οποία περπατήσαμε, ανεβήκαμε της πλαγιές της, ατενίσαμε πέρα μακριά τον ορίζοντα της ( ονειρευόμενοι το μέλλον μας ), ξαποστάσαμε σε μια βρυσούλα δίπλα σε κάποιο ξωκλήσι, βουτήξαμε στα νερά της το καλοκαίρι. Μια πατρίδα στην οποία ζήσαμε περιπλανώμενοι από κάποιο παραδοσιακό πανηγύρι σε κάποιο απόμερο μπαράκι με ένα ποτό στο χέρι, ζώντας, έτσι λέγαμε, όλο το πάθος και την κάψα του καλοκαιριού. 

 Και σήμερα η καρδιά μας είναι τόσο μπερδεμένη. Κάπου όλα αυτά έχουν ξεθωριάσει, έχουν γίνει τόσο μακρινά, τόσο δεύτερα, σαν να μην ήταν ποτέ στη ζωή μας... Λυπηρό ή ελπιδοφόρο; Δεν ξέρω!

Λυπηρό, να διαγράφεται η "σημασία" του παρελθόντος σου και όσα κουβάλησες μέσα σε αυτό;

Ελπιδοφόρο να αφήνεις πίσω κομμάτια της ζωή σου και να στέκεσαι περισσότερο στα τωρινά ή τα αυριανά;

Το σίγουρο πάντως είναι, ότι το δρόμο του Οδυσσέα, τον επικίνδυνο, τον μακρύ, το δύσβατο, τον περιπετειώδη, τον "άθλιο"... δεν θα τον έκανα ποτέ!

Ποτέ;

Κι αν σήμερα τον διαβαίνεις δίχως να το έχεις καταλάβει... και το τέλος του θα είναι εκεί, όπου η νοσταλγία σε ανύποπτο χρόνο, κτυπά τις άκρες της μνήμης σου με εικόνες, ήχους και γεύσεις;


Lila... Όταν τα μάτια της ψυχής είναι ανοιχτά....

Μια συγκινιτική ταινία μικρού μήκους, που μας δείχνει ότι ο καθένας μας, μπορεί να φτιάχνει πιο όμορφη την καθημερινότητα του, αν η αισιοδοξία και η χαρά για τη ζωή, γεμίζουν την ψυχή του!!!



Γκιακ

giagk.pngΠολλά έχουν γραφτεί για το βραβευμένο βιβλίο του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Διηγήματα σκληρά, που δεν εξωραΐζουν τον πόλεμο, που δεν ωραιοποιούν την σκληρή πραγματικότητα που βίωσαν οι Έλληνες στρατιώτες στη Μικρασιατική εκστρατεία, που απομυθοποιούν την έννοια του ήρωα πολεμιστή. Είναι ένα από εκείνα τα βιβλία, που οφείλεις να διαβάσεις, ως αντιστάθμισμα στην σχολική ιστορία, που όλοι μας έχουμε διδαχθεί. Ενώ όλη η ελληνική σχολική ιστοριογραφία, περιστρέφεται γύρω από πολέμους και μάχες, στις οποίες άλλοτε ήμασταν νικητές και άλλες ηττημένοι, το τι είναι ο πόλεμος, το τι σημαίνει να κρατάς ένα όπλο με την αίσθηση του κυρίαρχου, ποτέ μας δεν το διδαχθήκαμε. ( Ίσως και σε αυτό να οφείλεται το γεγονός, να βλέπουμε πολλούς συμπατριώτες μας σήμερα, να μην μπορούν να κατανοήσουν την αιτία που τόσοι Σύριοι, αναγκάζονται να αφήσουν τον τόπο τους και να οδηγηθούν ως πρόσφυγες, τόσο μακριά. ). Τέλος πάντων! 

Αυτό που μου άρεσε, στα διηγήματα του Παπαμάρκου, είναι ότι τα βιώματα των στρατιωτών, που εξιστορεί, δεν μας τα παρουσιάζει στο χρόνο που έγιναν, αλλά φτάνουν σε εμάς, σε δεύτερο χρόνο. Ο συγγραφέας, μας τα διηγείται, όπως τα άκουσε, από τους πρωταγωνιστές τους. Με μια δόση αυτοκριτικής θα έλεγε κανείς, αναπλάθουν τις ιστορίες τους. Ο χρόνος, σίγουρα έχει παραμερίσει την ένταση, που θα μπορούσαν να έχουν οι διηγήσεις τους, αν γίνονταν σε χρόνο πολύ κοντινότερο, στην εκστρατεία. Οι διηγήσεις αυτές αποπνέουν μια σοφία, μια κατασταλαγμένη άποψη για τη ζωή που έζησαν, που δεν αλλάζει, αλλά οφείλεις να την κουβαλάς μέσα σου ως φορτίο βαρύ αλλά και... λυτρωτικό. 

Ακόμα, με πολύ πετυχημένο τρόπο, ο συγγραφέας μας μεταφέρει πίσω στον χρόνο, στα χωριά μας, των προηγούμενων δεκαετιών. Το κατορθώνει αυτό, αν και είναι μόλις 32 χρόνων, αναπαράγοντας το γλωσσικό ιδίωμα, αναπλάθοντας την αίσθηση της κλειστής κοινωνίας, όπου όλα κρύβονται αλλά και συζητιούνται (κρυφά βέβαια), όπου η επιφάνεια των κοινωνιών μοιάζει ατάραχη αλλά λίγο κάτω της, ίσα το χέρι σου να βρέξεις, κρύβονται  απίστευτες ιστορίες. 

Μα πιο πολύ με εντυπωσίασε, η σχέση του συγγραφέα με την προφορική παράδοση του τόπου μας. Θαύμασα,xaros.jpg απόλαυσα το έμμετρο "Παραλογή", το οποίο παρουσιάζει την χωρίς ελπίδα, πάλη μας με το θάνατο. Ο Χάρος, που μας πληγώνει, που μας ξεγελά, που δεν διστάζει να διακόψει την κάθε ευτυχία των θνητών. Θα νόμιζε κανείς ότι το έμμετρο αυτό δεν συνδέεται με τα υπόλοιπα διηγήματα. Κι όμως! Οι περισσότερες ιστορίες του έχουν σχέση με ο θάνατο και μάλιστα με τη βίαια παρουσία του. Αυτός είναι ο Χάρος. Αφαιρεί ζωές, (δεν ξέρω τι βιώνουν, στον κάτω κόσμο οι ψυχές), μα αυτοί που βασανίζονται είναι αυτοί που μένουν ζωντανοί. Πολλές φορές αναρωτιέμαι για τα αληθινά θύματα του Χάρου. Ο νεκρός; κι αν "ζει μια ζωή" απαλλαγμένη από τους ανθρώπινους πόνους; Ο ζωντανός; κι αν ζει, όσο ζήσει πάνω στη γη, με πόνο και θλίψη για τον (την)  αγαπημέν (-η) του;

Μια τέτοια πρωταγωνίστρια είναι η χήρα της "Παραλογής". Είναι αυτή που μένει πίσω, τραγική φιγούρα, η οποία αρνείται να συμβιβαστεί με την απώλεια του αγαπημένου της, που όταν της δίνεται η ευκαιρία, θαρρώντας* ( νομίζοντας) ότι τον έχει στο χέρι τον Χάροντα, ξανασμίγει με τον άντρα της.... μα δεν είναι εκείνος ο όμορφος, ο λεβέντης...είναι ένας καταχανάς* πια, άσχημος και άψυχος (νεκροζώντανος).

Δίδαγμα: Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς; 

Δεν έχω απάντηση. Καθένας και η ψυχή του!

* από το καρπάθικο ιδίωμα




Τελειώνοντας με τον "Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο" του Χάξλεϋ

altΧωρίς περιστροφές! Δεν μου αρέσουν οι ιστορίες, που προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον. Ποτέ μου δεν είχα τη διάθεση να μάθω κάτι γι' αυτό! Σε κανένα επίπεδο! 

Το αύριο είναι απρόβλεπτο! Το αύριο ξεπερνά, τις περισσότερες φορές και την πιο "άγρια" φαντασία  μας. Μου αρέσει αυτό.

Σχέδιο κάνω; και βέβαια πολλά, κάθε μέρα σχεδόν! Μου αρέσει να έχω προβλέψει τις πιθανές δυσκολίες που ίσως συναντήσω και να έχω εναλλακτικές. Δεν μου αρέσουν τα απρόοπτα! Και σε ποιον αρέσουν; 

Μυστήριο πράγμα όμως! Αν ξεπεράσεις το απρόοπτο εμπόδιο που ξάφνου βρέθηκε στο δρόμο σου, τότε όχι μόνο σε ικανοποιεί ο εαυτός σου, αλλά και έχεις να υπερηφανεύεσαι για πολύ καιρό - κρυφά ή φανερά!!!

Δεν μου αρέσουν οι μελλοντικές προβλέψεις του κόσμου μας! Δεν με αφορούν. Κάποτε, κι εμένα με γοήτευσε ο Βερν, όχι όμως για το πως παρουσίαζε τον κόσμο αλλά διότι με "έσπρωχνε" μέσα στον κόσμο της επιστήμης. Με γοήτευε τότε αυτό! Σήμερα κάθε τέτοια ιστορία, αυθόρμητα, στην άκρη του μυαλού μου φέρνει τον κύριο Γρανάζη, τον σούπερ εφευρέτη, από τα "Μίκυ Μάους"... 

Μην γελάτε παρακαλώ!  Ο σημερινός κόσμος, ο κόσμος μας που κάποτε κάποιοι προσπάθησαν να προβλέψουν... είναι πολύ πιο άγριος, πολύ πιο πέρα... κι από την πιο τρελή φαντασία....του Χάξλεϋ!

............................................................................................................................................

παρακάτω, δυο εγγραφές που έκανα, καθώς διάβαζα το βιβλίο του Χάξλεϋ:

Διαβάζοντας το βιβλίο: "Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος" του Αλντους Χαξλεϋ. ( 1 ) 

.....ή περί ευτυχίας ο λόγος

Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος, του Χάξλεϋ ( 1932 ),  μαζί με τοΦαρενάιτ 451 του   Μπράντμπερι Ρέι ( 1953 ), ανήκουν στα βιβλία εκείνα, που οι συγγραφείς τους προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον των ανθρώπων σε σχέση με την πρόοδο των επιστημών και των τεχνολογικών επιτευγμάτων τους. Ζητούμενο είναι η ευτυχία του ανθρώπου!Επιφανειακά τουλάχιστον, διότι αυτή ( η ανθρώπινη ευτυχία ) χρησιμοποιείται από τις μελλοντικές, παγκόσμιες κυβερνήσεις, απλά και μόνο ως πρόσχημα, για να ελέγχουν την κοινωνία. 

Μπορεί να "φτιαχτεί" ο ευτυχισμένος άνθρωπος; 

Σύμφωνα με τον Χάξλεϋναι, με εργαστηριακό και βιομηχανικό τρόπο, από τον έλεγχο του τρόπου γέννησης του, τον έλεγχο της σκέψης και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Σύμφωνα με τον Μπράντμπερι, και πάλι ναι, με την απαγόρευση της ανάγνωσης των βιβλίων, με τον εξοβελισμό της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης. 

Μα κι αν δούμε διάφορους ορισμούς περί της ευτυχίας, ναι υπάρχει πεδίο γόνιμο για να γίνουν τέτοιες σκέψεις, δηλαδή να " διαμορφώσουμε " τη σκέψη του ανθρώπου με τέτοιον τρόπο, ώστε να αισθάνεται ευτυχής.   

Ο Πλάτωνας, στην φιλοσοφία του, αναφέρει πως η ευτυχία έχει να κάνει με το μυαλό και τη σκέψη και όχι με την ψευδαίσθηση που μας παρέχουν οι αισθήσεις.  

Ο  Χόρχε Μπουκάι γράφει ότι η ευτυχία είναι η αίσθηση του ότι δεν είσαι χαμένος στον κόσμο. Η ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που έχει κάποιος όταν γνωρίσει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. 

Δηλαδή, υποστηρίζουν, ότι η ευτυχία είναι μια εσωτερική υπόθεση του ανθρώπου... φτάνει δηλαδή να ελέγξεις το μυαλό σου, τις σκέψεις σου, τα θέλω σου ....

Ο Καζαντζάκης, στην Ασκητική του λέει: "Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες"

Ο ΔΑΛΑΪ ΛΑΜΑ υποστηρίζει ότι η ευτυχία είναι μια τέχνη που περιλαμβάνει την αποδοχή της δυστυχίας ως κάτι φυσικό.

Εδώ πάμε ένα βήμα ακόμα πιο πέρα, ότι για να είσαι ευτυχισμένος θα πρέπει να βιώσεις τις όποιες δυστυχίες και να τις αποδεχθείς, πάλι εσύ ο ίδιος, από μόνος σου.

Στο βιβλίο του Χαξλεϋ, ο καινούριος θαυμαστός κόσμος, έχει επιτευχθεί το 600 περίπου μ. Φ. ( μετά Φορντ, το 0 είναι η χρονιά που φτιάχνεται το πρώτο Ford T, σε γραμμή παραγωγής, ). Ένα κόσμος, όπου μεταξύ των άλλων, υπάρχει μια νέα μέθοδος αναπαραγωγήςτου ανθρώπου, σε βιομηχανικού τύπου εργαστήρια, με απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων που χρειάζεται η κοινωνία και όπου όλοι αισθάνονται ευτυχείς!!!!

Σήμερα που βρισκόμαστε, μόλις ...., 100 χρόνια μ.Φ. ;

Στον σημερινό κόσμο, ιδιαίτερα σε αυτόν που κυριαρχεί το πρότυπο του δυτικής ευζωίας, του καταναλωτισμού, των πολλών και συνεχόμενων εικόνων ή πληροφοριών η ευτυχία δεν είναι εύκολα ορατή. Πολλές φορές μάλιστα, παύει και να αποτελεί ζητούμενο από τον άνθρωπο, στο κυνήγι της ένταξης του μέσα στο κοινωνικό είναι της εποχής. 

Η εποχή μας, έχει κατορθώσει να ελέγξει τον άνθρωπο με το να μην του δίνει χρόνο, για τον εσωτερικό του κόσμο! Η εποχή μας, απαιτεί να είμαστε καλοί και σταθεροί καταναλωτές, να "τρέχουμε" καθημερινά για να διεκπεραιώσουμε κάθε λογής υποχρεώσεις, να θεωρούμε ότι όλα είναι δεδομένα. 

Η εποχή μας, μην μπορώντας, ίσως... να επιβάλλει τον ευτυχισμένο άνθρωπο... κάνει ότι μπορεί, για να αρνηθεί στον άνθρωπο την ευτυχία! Θαρρείς ότι η μιζέρια, η δυστυχία τρέφει τη μηχανή της κίνησης αυτού του πλανήτη... 


alt

Είναι τελικά ευτυχής ο σημερινός άνθρωπος; 

Η ευτυχία,  είναι μια αυστηρά προσωπική υπόθεση. Κάθε άτομο την οριοθετεί με τα δικά του κριτήρια. Η ευτυχία δεν έχει διάρκεια αλλά εναλλάσσεται με τη δυστυχία, το φόβο, τη χαρά, την αγωνία και όλα αυτά κάνουν  μοναδικό τον άνθρωπο. Δεν ξέρω αν ο σημερινός άνθρωπος είναι ευτυχής! Για να πω την αλήθεια, κομμάτι δύσκολο το βλέπω! Σίγουρα όμως, στη ζωή μας υπάρχουν στιγμές που αισθανόμαστε ευτυχείς, δηλαδή ικανοποιημένοι, χαρούμενοι με τον εαυτό μας. Στιγμές μόνο... τυχεροί αυτοί που βιώνουν πολλές τέτοιες στιγμές. 

Αισιοδοξείς τελικά:

Πιστεύω ότι, η μεγαλύτερη ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι μπορείς να χαλιναγωγήσεις τα αισθήματα των ανθρώπων ... ακόμα και μέσα από ένα "ΚΕΝΤΡΟ ΕΠΩΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΩΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΩΝ" στο ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΛΟΝΔΙΝΟ, κατά τον Χάξλεϋ ( έμπνευση από τη γραμμή παραγωγής, που πρώτος εισήγαγε ο Φορντ, στην κατασκευή των αυτοκινήτων του ). 

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, και όσο κι αν προσπαθεί ο σημερινός πολιτισμός ( ή και κάποιος μελλοντικός ), να φτιάξει στρατιές όμοιων ανθρώπων, αυτό, πιστεύω, ότι δεν θα γίνει ποτέ. Ο άνθρωπος είναι ιδιαίτερα σύνθετος, ως μηχανή ( ή ως ον, αν προτιμάτε ). Έχει βιολογικές λειτουργίες, DNA, νευρώνες, έναν εν πολλοίς ακόμα, άγνωστο εγκέφαλο, που όλα αυτά κάνουν το άνθρωπο "τέλειο", κατά τη θρησκευτικά πίστη ή κατά τον Αριστοτέλη "δημιουργικό ον" ή "ζώον πολιτικόν". Τέλος ο άνθρωπο έχει ψυχή, η οποία ακόμα και σήμερα παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα για όλες τις επιστήμες. ( όσο κι αν κάποιοι αρνούνται την ύπαρξη της )

Πάντα θα βρίσκονται κάποιοι, οι οποίοι θα ξεφεύγουν από τα αυστηρά πλαίσια που θα θέτουν οι κυβερνώντες. Είμαστε διαφορετικοί, μοναδικοί και στο κάτω κάτω φίλοι μας, από αυτές τις δυο ιδιότητες του ανθρώπου, πηγάζει και η δύναμη του ανθρώπινου είδους. 

Η ύπαρξη ενός, προκαθορισμένου κόσμου, με απόλυτο έλεγχο των γενεών, θα σήμαινε και το τέλος της ανθρωπότητας....


2ο μέρος επιστημονική φαντασία και μελλοντισμοί: 

Διαβάζοντας το βιβλίο: "Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος" του Αλντους Χαξλεϋ ( 2 )